Arkadaşlar merhaba.
Ben hikayenin son düzlüğündeyim. Final için olan son düzlükte değil, ara final için olan son düzlükte...
Ve bu yazdığım bölümlerin her birine, ayrı ayrı kalbimi bıraktım.
Şimdi çoğunuz bana kızıyorsunuz biliyorum, belki de beklemeyi çoktan bıraktınız bunun için üzgünüm ama hala bekleyen okurlarım için, küçük bir açıklama yapacağım.
Bu panoyu sık sık takip eden okurlarım, aslında benim neden bölüm atıp tekrar köşeme çekildiğimi az çok biliyor.
Belki bana hak veriyor, belki bana onlar da kızıyor haklı olarak çünkü ben pire için yorgan yakıp, uzun zamandır bekleyen sizlere haksızlık yapmış gibi görünüyorum.
Bu hepinizin gördüğü kısım... Bir de görmediğiniz bir özel hayatım, girmek üzere olduğum çok önemli sınavlarım ve kendi içimde yaşayıp da bir türlü aşamadığım bir özgüvensizlik problemim var.
Diğer sorunlarım buradan bağımsız ama bu aşamadığım özgüvensizlik problemim, burada yaşadıklarımın tam olarak ana nedeni.
Bölümü atmayı son güne bırakmam, tam bölümü atacakken yazdıklarımın hiçbirinin güzel olmadığına kendimi inandırıp bölümü içime sinmeye sinmeye yarım atmam( ki bence o haliyle de atsaydım sevecektiniz).
Hal böyleyken, bölüm çok güzel, her şey süper diyen okurlarımın sonrasında belki bilmeden beni bu kaygılarımdan vurması, beni fazlasıyla kırdı.
(Orada beni kıran daha çok ayrıntı vardı fakat şimdi uzun uzun yazmanın bir önemi kalmadı.)
Sonrasında girdiğim ruh hali ise açık, kabuğuma çekilmeliyim. Bu ruh haliyle ortalarda dolaşıp, insanları da kendimi de daha fazla germemeliyim.
Çünkü emin olamıyorum. Yazdıklarım sanki dünyanın en saçma şeyi ve her bölümü silip silip tekrar yazmaktan inanın artık beynim uğulduyor.
Bunun bir rahatsızlık olduğunu çok kısa süre önce anladım ve artık bunu aşmak için yardım alıyorum.
Çünkü sanmayın ki sadece burada böyleyim, bu özel hayatımı da çok kötü bir şekilde etkiliyor ve bu kabuğuma çekilme halimi günlük hayatta da yaşıyorum.
