DeDonderklif

*SCHRIJFPROJECT*
          
          Sinds november zit ik in een schrijfproject. Dat houdt in: als de weersomstandigheden goed zijn, de kosmos me ter wille is en er zo tussendoor geen aardverschuivingen plaatsvinden, komt ´de zeven zegeningen´ er aan... als boek. Dat was  voorzien op 31 maart. 
          Problemen bij drukkerij. Herdruk. Wat discussie. Strijden voor mijn draken en dan stilte.
          Tot nu.
          Boek is ingepakt, klaar om verzonden te worden richting uitgeverij. Denk ik...

* Ervaring van de dag*
          
          'Waar zijn de botten ( botten als in beenderen, niet als in laarzen, voor de West-Vlamingen hier aanwezig) van Hudson Rivers?
          
          Wijze raad: stel zo'n vragen nooit luidop, in het openbaar waar je omringd bent door onbekende, volwaardige volwassenen.
          
          'Pardon?' vroeg de dame naast me, alsof ik háár vroeg waar Hudson Rivers zijn beenderen te rusten had gelegd of haar beschuldigde van het ontvreemden van Huddy's beendergestel.
          
          'Kaartjes of bonnetjes?' onderbrak de kassier het ongemakkelijk moment waarop ik moest kiezen tussen 'Niks' (Ze had me goed begrepen) of een hele uitleg ivm Huddy.
          
          Alweer een ervaring rijker en ik kom zeker een week niet in die winkel, hahaha.

Ik ben helemaal verward nu. Hoezo volgden wij elkaar niet (meer)? >.<
          Maar ja kijk, euhm, bedankt voor het volgen dus. En right back at ya!

´IN DE CATEGORIE LEVENSVRAGEN´
          
          Hoe verzinnen jullie namen voor jullie personages?
          Traditiegetrouw kies ik de namen aan de hand van nummerplaten van voorbij rijdende wagens als ik op mijn fiets zit. Het eerste dan bij me opkomt, wordt het ;).
          
          Al zit ik nu met een poltergeist opgescheept die Huddy heet (HUD, waren de drie letters). 
          
          Nog iemand onorthodoxe methodes?

Laat mij aub niet de enige zijn die een compleet geschift verhaal over de lente schreef. Dat voelt zo ongemakkelijk.
          Ik gebruikte la primavera al (van botticelli, u weet wel). 
          Er is altijd nog de lente van Vivaldi...

Heeft die nieuwe functie een handleiding? Ik ben in de war...

Gisteren in mijn mailbox... de proefdruk van De Zeven Zegeningen :)
          
          Hoe de cover er uiteindelijk zal uitzien (Magisch, zweverig, dromerig, sterren, draken, en duizend tinten avondlucht...) De dagdromer in mij (in procent uigedrukt is dat zeker 86,4 % van mijn persoonlijkheid) jubelde van vreugde.
          
          Al wie een donker, somber en rauw verhaal over draken verwacht is bij deze dus gewaarschuwd: dit is het dus niet want die bestaan al. 
          
          Proefdruk 'inhoud'.
          OMG (Ja, ik mag dat zeggen, ook op mijn leeftijd): er is een draak, zo op pagina één.
          Dat verdiende dus een extra dansje rond de tafel. 
          
          Maandag is mijn deadline voor de laatste check-up en dan richting drukker, zo heb ik het begrepen.
          
          En dan... on vera. (We zullen zien, voor wie het Frans niet machtig is). Nada verwachtingen en de hoop dat iemand ooit denkt dat het ergens 'wel iets heeft'.
          
          En zo niet maak ik een franchise van Bowie, het middel tegen al mijn zorgen, hahaha
          
          Geniet van de zon!
          
          
          
          Met een draak op pagina 1, ik werd er instant gelukkig van, hahaha.
          
          En tegelijk een beetje ongemakkelijk

Hoi
          
          De Zeven Zegeningen zijn vanaf heden (eigenlijk al van vorige maand maar ik had dat niet door) online beschikbaar, in pre-order. Ik heb dus mijn start gemist, goed begin is dat.
          
          Terug te vinden op de site van uitgeverij kabouterpers.
          
          Voor meer schreeuwerige, enthousiaste reclame verwijs ik u graag door naar @dedondeklif op instragram maar wees dan zo vriendelijk om te post te delen met jouw wereld want eerlijk: ik heb geen idee hoe dit 'ik maak reclame voor mijn eigen project omdat het zo briljant en zalig lezen is' werkt, hahaha.
          
          Bij deze: dit hoekje van Wattpad is op de hoogte, ik vind dit al knap.
          
          Groetjes en wish me luck...

AI is een gevaarlijk iets, het is geweten. Voor we het weten ligt de mensheid onder de sloef van pc's met breincellen en een eigen willetje...
          Misschien.
          Maar dat is dus niet wat ik bedoel... Alice leerde met prenten maken met AI en dat is pas gevaarlijk.
          
          Goed, ik wist dat het kon... en ik bleef er liever zo ver mogelijk van af. 
          Hoe verleidelijk is het niet om het beeld zo goed mogelijk te krijgen, precies zoals het hoort. 
          Ik schreef bijna een halve bladzijde uit 'omschrijving' om toch maar zeker te zijn dat er hier en daar een draakje op de tegels stonden, hahaha.
          
          Hebben jullie dat ook, dat jullie verhalen zo verankerd zijn met bepaalde beelden of schrijven jullie vanuit zinnen en woorden (dat zijn de echte schrijvers, denk ik. De taalmensen. Zo werkt het niet voor mij.)
          
          Veel groetjes, zij die straks gaan werken!

Vraagje aan de epische fantasy-schrijfers onder jullie...
          
          Het is misschien al iemand opgevallen dat mijn hoofdkoppel meestal bestaat uit 2 mannen. Dat heeft niks met hype (Oudpark is bijna tien jaar oud, toen was er nog geen hype) te maken, niks met het strijden voor gelijke rechten en dergelijke maar alles met gemakzucht... en omdat het mij nu eens echt niks uitmaakt, ook natuurlijk.
          
          In mijn verhaaltje (tja, ik schrijf altijd) gaat ene Tilly op zwier, de wereld verkennen en epische strijden leveren, zoals een leading lady hoort te doen.
          
          En dan kan mijn brein niet anders dan denken: hoe lossen andere het op als hun dappere vrouwen hun regels hebben?
          Jamais.
          Never.
          Je leest het nooit in boeken, je ziet het nooit in films dus... hoe lossen jullie dat op?
          
          Negeren?
          
          Ik schreef het in in Oudpark. Waar Ava zich even terugtrekt voor 'vrouwenproblemen' zoals ze aan Elion uitlegt. Drie seconden later wordt ze opgegeten door een jack Russel. (de hond, ja). Ik kan niet iedere vrouw laten opeten door honden, dat is ongemogelijk.
          
           En ik vind het gewoon storend dat personages nooit hun regels hebben, echt waar. 
          Alleen weet ik dus niet hoe ik dat praktisch moet oplossen in een fantasy verhaal :)
          Dus, wat doen de vrouwen in jullie verhaal?
          Is er een soort algemene oplossing waar ik geen weet van heb?
          
          Kijk, als dit geen serieuze vraag is om het maatschappelijk debat aan te wakkeren over de echtheid van personages, weet ik het ook niet meer.