Demetria1050

Ten moment, kiedy w końcu wzięłam się za fragment z Severusem w najnowszym rozdziale W cieniu normalności i zaczęłam pisać wprowadzenie, bo maly przeskok i mamy grudzień i wszystko super, a potem zobaczyłam datę na początku rozdziału i zapomniałam, że w Hogwarcie jest Turniej Trójmagiczny i bal i moja koncecja poszła w długą, a ja mam fragment, który jest bez sensu teraz. To jest właśnie urok pisania po dłuższej przerwie. Co z tego, że jest rozpiska rozdziału, jak szczegóły umykają. Moja jedyna zapiska o Hogwarcie polegała na tym, że Severus i Dumbledore mają porozmawiać na jeden temat i że ma się to dziać w grudniu. A Bal? Cholera, przydałoby się to napisać. No cóż, macie fragment, który napisałam z wlasnej głupoty i zapominalstwa heh. 
          
          
          Severus Snape spojrzał z obrzydzeniem na świąteczne dekoracje i po raz kolejny  ciągu piętnastu minut stwierdził, że Moody nie był tak głupi, by przynieść nawet na zebranie nauczycieli piersiówkę z Burbonem. Nie miał pewności czy to na pewno był Burbon, ale chyba to był alkohol tygodnia według Alastora. 
          – Moi drodzy, bardzo się cieszę, że możemy być w takim gronie, a nasi uczniowie właśnie są w drodze do swoich kochających domów – powiedział radośnie Dumbledore w swojej czerwonej szacie, po której sunęły kolorowe i brokatowe bombki, a zielony wieniec z ostrokrzewu był równy z szwami. Snape starał się nie patrzeć na niego zbyt długo. 
          – Zostało trzynaście dzieci w zamku – podpowiedziała Minerwa, bo zawsze ją denerwował fakt, że są uczniowie, którzy wolą zostać w zamku podczas Świąt. 
          – Pechowa trzynastka – mruknął Moody, a jego magiczne oko kręciło się szaleńczo.

Wesołych Świąt dla wszystkich! Odpoczynku, radości, uśmiechu i czasu na to co planujecie robić w Święta :D 
          
          PS. 4 rozdział świątecznego fanfiction drarry został dzisiaj wstawiony.

"Chciwość ubrana w fioletowe szaty" to kolejny rozdział Bezduszności, który został dzisiaj opublikowany, więc zapraszam do czytania i komentowania 

Olśniło mnie, że Świąteczne tradycje opisują Święta rodziny Potter-Black-Lupin i wcale nie odnosi się to do Huncwotów, chociaż opisuje ich dzieci/kuzynów. Ale zmiana nazwiska Draco na Black było ciekawe, to nie zrobię tego po raz kolejny (miałam taki pomysł przy jednym ff) 
          Dobra, wracam do pisania Bezduszności, bo W cieniu normalności mnie przeraża

Szykuje coś na Mikołajki i okres świąteczny, także niedługo możecie się spodziewać czegoś z drarry i Teddym Lupinem (bogowie ta autokorekta poprawiła mi to nazwisko chyba z 15 razy). Nie mówię nic o fluffie, ale będzie czuć świąteczną atmosferę i również postaram się ograniczyć poziom angstu 

Hej! Mam nadzieję, że takie reklamy ci nie przeszkadzają. Chciałabym serdecznie zaprosić cię na swój profil do mojego fanfica "Ciernie w marmurze". W alternatywnym uniwersum w Hogwarcie uczą się jedynie potomkowie biednych rodzin, bo czystokrwiści arystokraci są nauczani w domu przez prywatnych nauczycieli. Syriusz, jako prawdziwy buntownik, sprawnie pozbywa się kolejnych profesorów, aż w końcu zdesperowany i wiedziony sprawami z przeszłości Orion zatrudnia Remusa.
          
          https://www.wattpad.com/story/402823194-ciernie-w-marmurze-wolfstar

Rozdział 2 "Umiejętność planowania śmierci" fanfiction Bezduszności właśnie został opublikowany. Miłego czytania! 

Przed wami mały fragment drugiego rozdziału Bezduszności, który mam plan wstawić w poniedziałek. Evan Rosier gra tam pierwsze skrzypce, ale nie zabraknie na chwilę Pandory lub Regulusa. Im więcej czytam o Śmierciożercach tym bardziej się zastanawiam co oni tak naprawdę widzieli w Czarnym Panu. Rozumiem początki, jego obietnice i wielkie plany. Rozumiem końcówkę wojny, bo wtedy to było żyj i pokłoń się  lub zgiń. Ale środek wojny czyli moment, kiedy Rosekiller dołącza jest naprawdę dziwny. Moim jedynym wytłumaczeniem jest fakt, że to miało być dziedzictwo, ponieważ są oni już kolejnym pokoleniem Śmierciożerców. Rodzice Lucjusza, Evana czy innych zaczynali jako pierwsi Śmierciożercy.  A brak informacji o tym jak wyglądała hierarchia wśród Śmierciożerców powoduje, że zaczynam tworzyć coś własnego, ale na ile to jest sensowne, to pewnie wyjdzie w praniu. Zakon Feniksa wydaje się równie chaotyczny i nieukształtowany, ale w niego nie będę się, aż tak zagłębiać. 
          
          Fragment rozdziału 2 "Umiejętność planowania śmierci": 
          
          Evan zapisał kolejny ważny punkt. Musiał dać listę eliksirów, które chciał, aby Snape uwarzył dla drużyny. Chociaż może Barty byłby skłonny spotkać się z tym dupkiem sam, skoro i tak widzieli się prawie codzienne w rezydencji Czarnego Pana. 
          
          – Nie bądź dla niego za ostry, Evan – cichy głos Pandory rozbrzmiał tuż za nim, a Rosier podskoczył na fotelu i uderzył kolanami o spód biurka. Nie usłyszał jak wchodziła do gabinetu, co powinno go zaniepokoić, ale to była jego siostra. Ona nawet z masą biżuterii na nadgarstkach umiała poruszać się bezszelestnie. 
          
          – Kurwa mać, Pandora! 
          
          – On zmieni losy wojny – powiedziała z szeroko otwartymi oczami, wpatrzona w specyficznie zawinięte S które pisał Evan na pergaminie. (...)
          
          – To słaby mściciel, który czerpie przyjemność z zadawania bólu – odparł bez zawahania. Miał wyrobione zdanie o Severusie Snapie.

Udanego Halloween i przy okazji zapraszam na pierwszy rozdział Bezduszności - nowego fanfiction Rosekillera. 
          A w weekend prawdopodobnie wrzucę W cieniu normalności, bo ile można pisać dwie sceny (okazuje się, że długo, jeśli ma się odrzut od nich) 

W piątek będzie opublikowany pierwszy rozdział Bezduszności i jak nie mogłam się doczekać żeby to ruszyło, tak teraz się zastanawiam jak to wszystko wyjdzie. Ale nadal przeważa to, że chce z tym ruszyć, bo okazało się, że Barty Crouch Junior jest genialny do pisania, Evan Rosier trochę mniej, ale i tak lubię klimat tego jaki stworzyli. 
          Mam dla was fragment pierwszego rozdziału, gdzie z okazji, że to będzie w Halloween wspomnimy nawet o Potterach
          
          
          
          Rozdział 01. Młodość w cieniu dojrzałości 
          
          
          Evan odepchnął od siebie Bellatrix jakby była niczym więcej jak manekinem do ćwiczeń, a Barty nie mógł się powstrzymać od chichotu z tego powodu. Lestrange upadła twardo na ścieżkę, a poluzowany gorset w końcu pozwolił jej na wzięcie oddechu. Lucjusz doskoczył do niej, by pomóc wstać, a ona wściekle odrzuciła jego ręce. 
          
          Rosier wciąż nie patrząc na Barty'ego wyciągnął w jego stronę rękę. 
          
          – Idziemy, mój drogi? – zapytał miękko Evan. 
          
          Barty wciąż z uśmiechem na ustach i różdżką w dłoni, podszedł do niego i drugą ręką złapał biceps Evana, ściskając mocno. 
          
          – Skoro skończyłeś przedstawienie, to nie ma powodu, by zostać tu dłużej – powiedział Barty ze śmiechem. Fakt, że rzucił na ich plecy zaklęcie odbijające ataki było tylko prostym ubezpieczeniem się. Byciem odwróconym tyłem od urażonej Bellatrix nigdy nie było dobrym pomysłem. 
          
          Gdy się teleportowali, Barty był zajęty planowaniem tego, co mógłby zrobić z Rosierem, gdy znajdą się już w jego komnatach.