Piszę historie, w których świat nie jest bezpieczny - niezależnie od tego, czy zbudowany jest z betonu i neonów, czy z ciszy między dwojgiem ludzi.
Najczęściej sięgam po mroczne, ciężkie science fiction, gdzie technologia nie ratuje, lecz uzależnia, kontroluje i powoli zmienia człowieka w coś, czego sam już nie rozpoznaje. Interesują mnie granice - między ciałem a systemem, człowiekiem a maszyną, miłością a zależnością.
Pociąga mnie moralna szarość.
Moi bohaterowie nie wychodzą z historii czyści. Zawsze coś tracą - pamięć, relacje, iluzje, czasem siebie. „Mniejsze zło" rzadko bywa rozwiązaniem. Częściej jest tylko dłuższą drogą do tej samej rany.
Lubię opowieści ciężkie od atmosfery - deszcz, beton, rdza, światła miast, które żyją kosztem swoich mieszkańców. Ale równie mocno interesuje mnie cisza między ludźmi. Napięcie między potrzebą bliskości a lękiem przed nią. Relacje, które jednocześnie ratują i niszczą.
Nie piszę o bohaterach idealnych.
Piszę o ludziach złamanych, zmęczonych, cynicznych - którzy mimo wszystko próbują oddychać.
Jeśli szukasz historii, w których technologia boli, miłość nie jest prosta, a decyzje mają ciężar - jesteś w dobrym miejscu. Jestem Die, a to moja cicha przystań.