Piszę mroczne, ciężkie science fiction, w którym technologia nie jest obietnicą zbawienia, lecz narzędziem nacisku, uzależnienia i powolnej przemiany. Interesują mnie światy, gdzie granica między człowiekiem a maszyną, organizmem a systemem, zaczyna się zacierać - a wraz z nią znika poczucie, że istnieją dobre wybory.

Najbardziej pociąga mnie moralna szarość. Bohaterowie moich historii nie ratują świata i nie wychodzą z konfliktów czyści. Zawsze coś tracą: ciało, pamięć, relacje albo samych siebie. Każda decyzja niesie konsekwencje, a „mniejsze zło" często okazuje się tylko inną formą przemocy, tyle że rozłożoną w czasie.

Lubię opowieści ciężkie od atmosfery: deszcz, neony, beton, rdza i miasta, które żyją kosztem swoich mieszkańców. Interesuje mnie ciało jako pojemnik - podatne na modyfikacje, uzależnienia i ingerencję z zewnątrz - oraz to, jak łatwo człowiek potrafi sprzedać własne granice w imię przetrwania. Uzależnienia, symbioza z technologią, relacje oparte na zależności i lojalności są dla mnie równie ważne jak sam świat przedstawiony.

Nie piszę o bohaterach idealnych. Piszę o ludziach złamanych, zmęczonych, czasem cynicznych, którzy mimo wszystko próbują oddychać w rzeczywistości, która dawno przestała być sprawiedliwa. Interesuje mnie napięcie między potrzebą bliskości a strachem przed nią, między ratowaniem kogoś a niszczeniem go w tym samym geście.

Jeśli szukasz historii, w których technologia boli, wybory nie mają dobrych zakończeń, a cisza bywa głośniejsza niż krzyk - jesteś w dobrym miejscu.

Jestem Ola, a to moja przystań w świecie, w którym nawet cisza umiera krzycząc.