a

üzülürsün ama iyi gelir, bilmezsin

bütün tozları kafandan silecek, seni kendine getirecek kadar güçlü bir şey olmalıdır

perşembe günü gel de birkaç shot atalım. artık geceler kısalıyor, vaktimiz az.

sena şener, sevmemeliyiz.

kendime iyi gelmek zorundayım.

acilen yalan yaşamımı bırakmam gerek. kimin elini tutuyormuş gibi yapıyorsam bırakmak gerek. elleri ellerimden kayıp gidecek gibi olanların kaymalarına izin vermem gerek. ellerimin bana ihtiyacı var, başkalarını kurtarmaya veya iyi gelmeye değil.

askimsin

iyi ki hayatımın bir parçası oldun ve hâlâ öylesin.

en çok seni.

ben dayanamıyorum.

ona dokunan elleri, bacakları hep kırılsın. un ufak olsun istiyorum. bela okumak kötü bir şey ama en kısa sürede son nefesini vermesini istiyorum.

bugün önemli bir geceymiş, çok dua ediyorum. babam ölsün ama annem değil. lütfen annem ölmesin.

hep kursağımda tıkılı

kırmasın kalbini, doldurmasın gözlerini hiç kimse.

unutma kimse değişmez. herkes aynı hatayı yapmaya meyillidir. unutma bunu. iyi hoş saatler geçsin diye kendini tutuyor herkes. damarına teğet geçsen o yüzü açacak sana yine. unutma, kimsenin değişmesine kimse değmez. özünü unutma. iki güldün diye ağladığın günleri hiç unutma.

kalbinin üzerine yüzlerce kiloyu basmışlar da nefesin ağır ağır kesiliyor gibi geliyor bana. sonra sana o sözleri hatırlatan eşyaları görüyorsun, gözlerin yalnız kaldığın an itibari ile olağanüstü bir hızla doluyor ve tane tane dökülüyor.

annemi seviyorum. senin anneni de öyle.

ondandır ki, başta kendi olmak üzere, beni üzen hiç kimseyi ne sevebiliyor ne de affedebiliyor. keşke annemin tırnağının ucu kadar olsam da ben de koyuversem insanları.

annemin önünde az ağlamadım. defalarca sinir krizi ve tonla lafa maruz bırakıp birkaç güne eskisinden iyi oluyorum. huyum kurusun gerçekten. dönüp bakınca ne aptalım diyorum. onu kırdığıma değmezmiş. bu kırışlarımın sebebi sadece dilim değil, gözümden akan tek damla yaş ve saçımdan düşen tek saç telimmiş annemi üzen.