Elimdeki küçük koli ve omuzumdaki çanta biraz ağır geldi sanki.Ama aslında ağır olan onlar değil.Serra'nın yanında bile dökemediğim gözyaşlarım içimdeki toz bulutuna karışıp beni daha da karambole sürüklüyor.Aslında doğduğumdan beri o toz bulutu içimde.Ve kinayeli bir gülüşle insanların canımı acıtmasını istiyor.Ama o toz bulutuna istediği şeyi vermeyeceğim.Artık o toz bulutu içimdeki acıdan beslenemiyecek.Çünkü artık ben insanları üzeceğim.Bu konu hakkında ne fikrim ne de tecrübem olmasa bile pes etmeden SAVAŞACAĞIM...
  

Patronum hikayesi VII. Bölümden alıntı