"Ona jest jak ogień rzucony w beczkę z prochem.
On - jak stal, która nigdy nie pęka, tylko czeka, aż wbije się w gardło.

Livia Sarnowicz to chaos w czerwonej szmince. Sarkazm, co tnie lepiej niż ostrze.
Zbyt szczera, zbyt szybka, zbyt niebezpieczna. A jednak... ma w sobie coś, co sprawia, że nawet ci, którzy mają krew na rękach, zaczynają ją traktować jak coś więcej niż tylko broń.

Mathieu Vallois?
To nie mężczyzna. To system.
Chłód, który wygląda jak elegancja. Kontrola, która udaje obojętność.
I jeśli myślisz, że to on ją prowadzi, to się mylisz.

Oni są jak dwie strony tej samej wojny.
Tylko że zamiast zbroi noszą tajemnice.
A kiedy się zderzają, nie ma zwycięzców. Tylko iskry.

I jeśli jedno z nich kiedyś zginie...
to nie przez wrogów.
To przez to, że nie potrafili się zatrzymać."**

- Pierre Moreau