ꎇꍏꀤꋪꌩ ꁅꀤꋪ꒒ 🧚‍♀️

შვიდ ადამიანს კომენტარის დაწერა დაგვიწყებიათ, უპსი.
          გმადლობთ

მე მიჭედავს ვათპადი თუ smokengue ჩინურად წერს? 

რამდენიმე დღის წინ თოლიას გადავავლე თვალი და თეჰიონი ასეთი იდეალური როგორ გამომივიდა, არ ვიცი. ალბათ, მასში ყველაფერია, რაც ჩვეულებრივ კაცებს არ გააჩნიათ. მაგრამ მე ჰოუმ თუ იუს თეჰიონი ძალიან მომწონს, სიამოვნებით მეყოლებოდა ცხოვრებაში ვინმე მისი მსგავსი.
          
          ორი დღეა წერის სურვილი მაქვს, მაგრამ განზრახ არ ვეკარები აქაურობას, რადგან ახლა არცისე კარგი დროა რამის დასაწყებად და რომც დავიწყო, ისიც არ ვიცი, რამდემად გამყვება ბოლომდე სურვილი. 
          
          

@Fairygirl_97 აქ ვარ! შენთან ერთად ვდგავარ და სულმოუთქმელად გელოდები ახალი სასწაულებით❤️❤️❤️

无论是在寒冷的冬日，还是炎热的夏日；无论是在秋天的落叶丛中，还是在春天那令人捉摸不透的日子里，你始终是我的最爱，直到永远。<3

我想，现在压在你肩上的创作危机，也正同时压在我们每个人的肩上。随着时间的流逝，我们每个人的性格似乎都变得像你现在这样糟糕。我知道，当你无法动笔、无法写出任何东西时，那是多么痛苦。这让我近乎疯狂，因为我自己也有将近三个月什么都写不出来了。昨天我试着写点什么，但完全徒劳，什么也没写成，毫无进展。我很难接受自己的创作危机已经到了如此糟糕的阶段。
          总之，我明白这种感觉。仿佛没有出路，一切都一成不变，仿佛这已是你的极限，再往前走便超出了你的力量。你试图抓住一切，但一切依然触不可及。脑海中接二连三地出现疑问：我是否已经耗尽了才华？别人会对连我自己都感到索然无味的东西感兴趣吗？继续下去还有意义吗？
          我知道在这种时候寻找动力有多难。尤其是对于像你这样关心每一位读者、努力去契合每一个灵魂的人。请让我成为你的动力，不要害怕有一天我会消失，或许是无影无踪地消失，因为我永远在这里，在远处注视着你，依然像以前一样深深地喜欢着你。
          在我苦苦寻找的那两个人中，你依然是我的最爱。无论是我心情沮丧时，还是极度兴奋时，你都是我的最爱；在我不知道该从哪里开始思考或解决问题的艰难时刻，你依然是我的最爱。无论何时何地，你都是我的唯一。你从未离开过我的脑海，我所有的注意力都集中在你身上，我的“内芙尔提提” 。即便我从所有人的视线中消失，永不再现。
          祝你成功，我的仙女。❤️

@dietodae_ სიმართლე გითხრა, აღარ მაქვს განწყობა რომ რამე დავწერო. მარტო იმიტომ არა რომ აქტივი არაა. ასეთი ეტაპები ადრეც მქონდა, მშვიდად ვარ და ვფიქრობ, გადაივლის, მაგრამ რომ არ გადაიაროს, აღარც ეგ მეპრობლემება. თითქოს თავი ამოვწურე. მაგრამ აქ მაინც ბევრი რამ მაქვს და ასე გასაქრობად მზად არ ვარ. ერთი-ორი იდეა მაქვს, თუ გადაივვლის ეს პერიოდი, ალბათ, უფრო ვცდი დაწერას.

@dietodae_ შენც გილოცავ❤️
          არაფერს გერჩით. რაც დავიმსახურეთ, იმას ვითხოვთ. ჯერ აქ ვარ მე, ნაწილი ფიქციების დრაფტებში მაქვს, დავარედაქტირებთქო, მაგრამ რავი, რამდენადღა ღირს. 

ფსონის გარეშე რომ დავიწყეთ, ექაუნთი სპეციალურად შევქმენით. ძალიან მაინტერესებდა, რამდენად შევძლებდით მკითხველის მოზიდვას, რა დრო დასჭირდებოდა ამ ყველაფერს, თან, ალბათ, იმედიც მქონდა, კოლაბორაციიც ბევრს გავახარებთ და ორმაგიც იქნება აქტივითქო. ძალიან ვარ იმედგაცრუებული. 
          უბრალოდ ცარიელ სიტყვებს ვკითხულობდი თითქმის ყოველთვის. მკითხველთან რამდენჯერაც პირად მიმოწერამდე მივიდა საქმე, იმდენჯერ გაწბილებული დავრჩი. (გამონაკლისებს თუ არ ჩავთვლით და, ლეა, არ მომახტე, მე ხომ არ მიგულისხმეო, არ გგულისხმობ შენ.) ნელ-ნელა დამოკიდებულება იცვლება, იცვლება ბევრი რაღაცაც. მე მითქვამს ბევრისთვის, ისე გწერ, როგორც ჩემი ნაწერის მკითხველსთქო. როგორ ავხსნა, რომ რომელიმემ არასწორად არ გაიგოს, ვერ ვხვდები. უამრავს მოუწერია ჩემი ნაწერის ქებით, უამრავს უთქვამს, ბოლომდე შენს გვერდით ვიქნებიო და მერე გამქრალა. თუ მე ვინმეს პირადში აღარ ვეკონტაქტები, ის ვიღაც პარალელურად აღარც ჩემს ნაწერს კითხულობს. რატომ? მე აღარ ვარ საყვარელი ავტორი? მერე მიჩნდება წარმოდგენა, რომ კეთილგანწყობას იყენებდით, როცა რაღაცით დაგეხმარეთ და მერე თქვენგან მხარდაჭერა გაქრა. ან კითხვის დაწყება იმ აჟიტირებით, ოვაციებით და ხელ-ფეხის ქნევით რა წესია, როცა მესამე თავამდე ძლივს მოგვყვები და მერე ჩერდები? ამას მარტო ჩემი გადმოსახედიდან არ ვამბობ, ამას ვხედავდი კატერინასთანაც.  
          
          ბევრს აღარაფერს დავწერ, მაგრამ საწყენია და ნაწყენი ვარ, ნაწყენია კატოც.
          ძალიან ვარ გაღიზიანებული. ვატპადზე ძველი და თან ძალიან კარგი ავტორი აღარ გყავთ, გილოცავთ. 
          
          

ბოლოს აქ რამდენჯერაც შემოვედი, იმდენჯერ გაღიზიანებული ვიყავი და პოსტებსაც ეტყობა. ახლა არ ვიცი, როგორ ვარ. გული მძიმე ასატანია, რომ ფეთქავს, დიდი ზარალია. 
          
          მუდმივი უკმაყოფილების ფონზე ხანდახან მავიწყდება, რომ ზოგის კომენტარები და კომპლიმენტი დღეს მიკეთებდა. ხოდა უბრალოდ მადლობა თქვენ ყველა იმ ობიექტური შეფასებისთვის.❤️