Fatmanur 🤍

Sana geldim. Herkes sana düz yollarla gelmiştir, ben dağ tepe aşarak geldim. Az biraz yoruldum, sînende dinlenmeye geldim. Bir yaram var, merheminden medet ummaya geldim. Yusuf ölünce iki sela okudu derler; biri Yusuf’a, öteki Züleyha’ya. Ben Züleyha’yı anlamaya geldim.
          
          Bu telaş öldürür seni dediler, ölmeye geldim. Sen bilmezsin, ben ölmekten korkarım; korkmadığımdan geldim sanma, elbet korktum, sonra çıktım sana geldim. Konumuz çocukluk, anlatacak pek bir şeyim yok. Ben çocuk olmaya geldim.
          
          Yüzünü güldüren bir şaka olmaya geldim. Dünyayı sermek mümkün değil önüne, ben ilacını iç diye hatırlatan olmaya geldim. Annem ölmüş, babam beni terk etmiş gibi bakma yüzüme, ben çizdiğinde kızan birinin olmayacağı beyaz duvar olmaya geldim.

Savaşta vurulmak mutlaktır, sen beni bahar bahçe içerisinde kurşuna dizdin.

Ben en zor zamanımda yalnız bırakıldım. Bu artık öylesine oturup konuşulacak bir mevzu değil.

Bir burukluk var. Hep vardı. Öyle alengirli sözlerle anlatamam. Bir burukluk var hep vardı.

Bir sevmek uğruna saçıma kaç tane beyaz düştü sayamam, belim nasıl büküldü, boynum nasıl eğildi anlatamam. Şimdi şu genç yaşımda göğsümde bir mermi ile duruyorum. Gerçek bir sevgi ile sevilmedim diye ölmedim ama yemin olsun yaşayamadım da.

İkimizde birbirimizi anlayamadık belki ama ben seni anlamak için gecemi gündüzüme katmıştım.

Benim kırmadığım kalpleri tamir etmişliğim çoktur. Bana zalim diyemezsiniz.

Biz artık bu dünyada ödeşecek bir hikaye değiliz.

Birine hem yara hem şifa olamazsın. 

Benim vicdanım rahat bu yüzden başımı yastığa rahat koyuyorum. Ya sen gözlerini nasıl kırpabiliyorsun?