Bu bir vedaydı.
Bu kimsenin hoşçakal demediği bir vedaydı.
Bu kimsenin hoşçakal diyemeyeceği bir vedaydı.
Bu kimsenin hoşça kalamayacağı bir vedaydı.
"Seni çok seviyorum."
> Kendini büyütmek zorunda kalan insanların ruhunun bir köşesinde sessiz bir çocuk zamansızca ağlardı.
Büyüdüğünüzde onu korumak yine bize kalırdı.
Tek büyük bildikleri bizim içimizden kopamazlar, ellerini bıraktığımızda yok olacaklarını sanırlardı.