Leila SM

من مدتهاست كه آدمهاى اطرافم را با دنياى درونىِ شان پذيرفته ام!
          	شايد اگر به چند سال قبل برميگشتم،
          	كوچكترين رفتار و كلامِ آدمهاى اطرافم،
          	ميتوانست روزها مرا وادار به نشخوار فكرى كند!
          	مدام با خودم تكرار ميكردم؛
          	چرا همانقدر كه من در سختى هايشان،
          	شانه به شانه كنارشان بودم،
          	 در رنج هايم نشانى از آنها نبود؟
          	چرا همانقدر كه در مسير پيشرفتشان برايشان نردبان بودم،
          	همين كه من به اوج رسيدم،
          	زيرِ پاهايم را خالى كردند؟!
          	حالا اما فكر ميكنم به بلوغى رسيده ام،
          	كه پذيرفته ام، آدمها همين اند كه ميبينم!
          	سخت است كه دنيايشان را شبيه به خودت تصور كنى!
          	در هيچ كجاى زندگى ام،
          	آدمى را نديده ام كه براى كسى خير بخواهد و خير به زندگى اش برنگردد،
          	اما تا دلتان بخواهد آدمهايى را ديده ام كه آنقدر سرك كشيدند در زندگىِ اطرافيانشان،
          	كه از زندگى خودشان هم جا ماندند!
          	زندگى به قدرى كوتاه است كه،
          	هر چقدر به ديگران عشق بدهيم،
          	به همان نسبت عشق در زندگى خودمان جريان دارد.
          	تا دير نشده،
          	آدمها را با دنيايشان بپذيريم و از باقيمانده ى زندگى لذت ببريم.
          	
          	و اینم بدون که…
          	‏تو کافی هستی
          	بعضی آدم ها اونقدر کافی نبودن که دوستت داشته باشن
          	اونا نمیدونن که چجوری تورو دوست داشته باشن
          	و تو هم مسئول یاد دادن به اونها نیستی...