elio

sana kafamın içinin savaş yeri olduğunu söyledim, sen de oradasın ve bilmen gerekir diye düşünüyorum çünkü benim tarafımda savaşmıyorsun.

yok kurtuluş yeryüzünde,
          cellatlar bağışlanabildiği sürece.

unutmadım aramızdaki beceriksiz dili.
          dünya yordu bizi. benim de söyleyemediklerim var. hiç söyleyemeyeceğim onları belki de.
          uzun bir yolu geliyoruz seninle. 
          yolu geldikçe anlıyorum ki, biz bu dünya üzerinde yürüyemiyoruz bile.

zalim ve çok bencil bulacaksın beni fakat sevgi her zaman bencildir. ne kadar ateşliyse, o kadar bencildir sevgi. nasıl kıskançlık içindeyim, bilemezsin. beni severek, benimle ölüme gelmelisin yahut benden nefret etsen de, ölümde ve sonrasında benden nefret ederek gel benimle. benim duygusuz tabiatımda kayıtsızlık diye bir kelime yoktur.

insanlığın kutsal eli
          benim.
          aslında ben, bir deliyim
          ve aklımı kemiriyor düşüncelerim.

sizi anlıyorum sayın kediler, 
          muhterem köpekler, 
          saygıdeğer kuşlar 
          hepinizi anlıyorum 
          ben de sizin gibiyim 
          insanları çözemiyorum.

herkes hayatına bıraktığı yerden, tutunarak devam ediyor. bir ben kaldım, geçmişi bugünle karıştıran.

biz bir mutsuzluk töreninde
          varlığıyla yaralı
          birer yeryüzü ağrısıyız

annemin bir sürü gülü var ve açtıkça kesiyor annem gülleri. "kesme, dalında güzel" diyorum, "güller kesildikçe açar" diyor annem, tabiatın kanunu böyleymiş. ben bazı kanunlara hiç alışamam zaten.

derin duygulara sahip olmamak ne demek bilmiyorum. hiçbir şey hissetmemeyi bile 
          tam olarak hissediyorum.