Gdyby nie ludzie, gdyby nie istnieli 
tak natrętnie, ze swoim łupieżem, paranoją, 
wystrzępionymi spodniami, antysemityzmem, 
kłopotami w pracy, trwałą ondulacją, skłonnością do uproszczeń i zadyszki, 
gdyby wcale nie trzeba ich było poznawać, 
przecierających zamglone okulary, wycierających zamaszyście buty 
"straszne dziś błoto", ocierających bezsilną łzę, 
gdyby nie otwierali przed każdym tak od razu 
swoich otłuszczonych serc i wyszmelcowanych teczek 
z przetartymi na zgięciach papierami 
"chwileczkę, gdzie ja podziałem to zaświadczenie", 
gdyby w ogóle ich nie było, tych zanadto takich samych 
i nadmiernie odmiennych światów z podwyższonym ciśnieniem, 
z wygórowanymi żądaniami "panie musisz pan mi pomóc", 
zbyt głośno mówiących, zbyt naocznie żywych, 
zbyt dotkliwie ludzkich,
o ile łatwiej by się mówiło "nic co ludzkie nie jest..."
- Stanisław Barańczak