മനുഷ്യൻ്റെ വിലയെക്കുറിച്ച് ഞാനും പലപ്പോഴും ആലോചിക്കാറുണ്ട്. ഒരു നേരംപോക്കിനോ തിരക്കിനോ വേണ്ടി നാം മാറ്റിവെക്കുന്ന സൗഹൃദങ്ങൾ, ഒരു കൊടുങ്കാറ്റിൽ കടപുഴകി വീണ ശേഷം അതിൻ്റെ തണൽ എത്ര വലുതായിരുന്നു എന്ന് നാം അറിയുന്നത് പോലെയാണ്.
നഗരത്തിരക്കുകൾ ഒഴിഞ്ഞ ഒരറ്റത്ത്, തുരുമ്പിച്ച കവാടങ്ങളുള്ള ഒരു അനാഥാലയമുണ്ട്. അവിടെ വൃദ്ധനായ ഒരാൾ ദിവസവും വൈകുന്നേരം വരാറുണ്ട്. വാതിൽക്കൽ നിന്ന് അകത്തേക്ക് നോക്കി, ചുണ്ടിൽ ഒരു നേർത്ത ചിരിയോടെ അയാൾ മടങ്ങും. ഒരു ദിവസം ഞാൻ അദ്ദേഹത്തെ ശ്രദ്ധിച്ചു. കാര്യം തിരക്കിയപ്പോൾ, കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞ് അയാൾ പറഞ്ഞു: "എൻ്റെ അച്ഛനാണ്, ഒമ്പത് വർഷമായി ഇവിടെയാണ്. ഞാനൊരു വലിയ ഉദ്യോഗസ്ഥനായപ്പോൾ, ഈ തിരക്കുകളിൽ നിന്ന് ഒരൽപ്പം ഒഴിവ് കിട്ടാനായി അദ്ദേഹത്തെ ഇവിടെ കൊണ്ടുവന്നു. 'മോനേ, ഇടയ്ക്ക് ഒന്ന് വന്ന് കണ്ടിട്ട് പോണം' എന്ന് മാത്രം പറഞ്ഞിരുന്നു. പക്ഷെ, ഒരു വർഷത്തിനിടെ ഒരു കത്തെഴുതാൻ പോലും എനിക്ക് സമയം കിട്ടിയില്ല."
ഒരു നിമിഷം നിർത്തി അയാൾ തുടർന്നു, "ഇപ്പോൾ എല്ലാം തീർന്നു, തിരക്കുകളും ജോലിയുമെല്ലാം. ഈ അനാഥാലയത്തിൻ്റെ വാതിൽപ്പടിയിൽ വന്നിരിക്കുമ്പോൾ ഞാൻ അറിയുന്നു, എൻ്റെ ആ വലിയ തിരക്കിനിടയിൽ ഞാൻ കളഞ്ഞത് ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും വിലയേറിയ 'ഒഴിവ് സമയം' ആയിരുന്നു. ഇത്ര ദൂരം വന്ന്, ഈ വാതിൽക്കൽ നിന്ന് ഒരൊറ്റ നോട്ടം കാണുന്നതിനേക്കാൾ എത്രയോ ഭേദമായിരുന്നു അന്ന് ഒരൽപ്പം സമയം അച്ഛനോടൊപ്പം ചെലവഴിച്ചിരുന്നെങ്കിൽ
