Nie piszę komercyjnie. Nie piszę dla zasięgów, choć chciałabym dla moich książek większej publiki. Uważam, że na to zasługują. Nie piszę dla trendu, by z Wattpada trafić na księgarskie półki. 

Piszę, bo lubię. Bo chcę. Piszę przede wszystkim dla siebie, a skoro jest możliwość, by amatorsko dzielić się swoimi pomysłami, dlaczego by z niej nie skorzystać? Piszę, bo czasem trzeba uciec do innego świata. 

Mam nadzieję, że trafiłeś na moment, gdy dużo się tu dzieje. Życzę sobie i Tobie jak najwięcej takich. Jeśli jednak powiewa tu nudą, pozwól, że wyjaśnię. Gdy nie masz na coś siły, zazwyczaj tego nie robisz i odkładasz na moment, gdy będą ku temu lepsze warunki. Mniej więcej tak opisałabym mój sposób pisania. Mogę mieć zaczętych kilka historii naraz, owszem, ale nie ruszać ich przez tygodnie, nawet miesiące, bo w danym momencie po prostu tego nie czuję. A czym jest to "coś"? Moja potrzeba stawiania na jakość, a nie ilość. Historia potrafi pochłonąć mnie tak, że zapominam o całej reszcie. Ale czasem napisanie jednego porządnego zdania trwa kilka godzin i męczy jak przebiegnięcie maratonu. 

A teraz w skrócie o Nich, bo to dla Nich też tu jestem:

✍ Dobrze, niech to będzie moja interpretacja, niech to będzie o średniowieczu
👑 Jej przeszłość. Ich przyszłość (Kazimierzówna) - moje największe dziecko, zdecydowanie te faworyzowane przez rodziców
🐴 Córka Koniuszego (tom I) - wpadka, ale kochana niemal tak samo
💍 Żona Rycerza (tom II) - wpadka, która okazała się bliźniacza

✍ Historia powtarzać się lubi, ale czasem trzeba ją troszeczkę połaskotać
🌹 Zaklęta Róża (tom I) - najstarsze dziecko, zdecydowanie oboje potrzebujemy terapii
🥀 Klątwa Róży (tom II) - młodsza kopia najstarszego, czyli też potrzebujemy terapii
🌼 Ona Jedyna - drugie dziecko, wzięło sobie najstarsze za wzór

✍ Otis, mój skryba, czyli facet od skrybania
🤍 Him - dziecko, które wynagradza trud poniesiony z całą resztą
📜 Kodeks - najmłodsze dziecko, ma w sobie cechy każdego przodka