Lincoln

Geleceğin öğretmeni olarak, iki gündür yaşananlar adeta ruhuma acı veriyor. Sosyal çürümenin bu denli artmasının nedeni toplum yapısının bozulmasıdır. Serseri olan, tehlikeli olanın övüldüğü, erkekliğin suçla özdeşleşmesi, çocuklar, bu anarşik yapıda cirit atarken öğretmenlerin ellerindeki tüm yetkinin alınması, velilerin prens ve prenseslerine en ufak uyarıda bulunulması halinde direkt şikayette bulunulması bu sosyal çürümenin başlıca nedenlerindendir. Daha eğitim fakültesine adım atıldığında eğitim ailede başlar demeyi öğretirler. Doğurmuş olmak için doğurup sokağa attığınız çocuklara bu vatana ve millete ne gibi bir hayrı oldu diye sorulmadan ne gibi bir aksiyon alacaksınız? Sevgisiz büyüyen çocuğun ne gibi bir insan sevgisi, merhameti olabilir? Öğretmene bağırıp çocuğun her istediğini yaptırıp ona dünya kendi etrafında dönüyor fikrini empoze etmekten nevriniz şaşmış. "Benim çocuğuma kimse karışamaz." sözleriyle öğretmeni aşağılayan bu sistemde öğretmenler nasıl eğitim verebilir? Aile, toplumun en küçük yapı taşıdır ve fonksiyonel sosyolojide, toplumdaki herhangi bir yapı taşının bozulması tüm toplumu etkiler. Lütfen dikkat edin. Eğitim bu değildir, öğretmenlerin ve pırıl pırıl geleceği olan öğrencilerin yanlarında durun.

Buraları çok özlediğimi fark ettim. Şu sınavlar bitince sanırım daha aktif olacağım. Bu arada birbirimizi daha iyi tanımak için bir kitap çıkaralım mı? Sadece sohbet için olan bir kitap olur.

Sınav haftası sunum koyan canım hocam. Sizi çok seviyorum

Size iyi haberlerim var! Geri dönme konusunda kendimi ikna ettim ancak çok farklı bir formatta. Biliyorum hesabın olduğu fandom bu formata uygun değil ama nedense şu tarz bir kitap yazmak hep hayalimdi bu nedenle bunu sizinle paylaşmak istedim.
          
          Fantastik bir kitap! Evet krallıkların, büyünün, prenslerin,prenseslerin ve yaratıkların olduğu büyülü bir evren!
          
          Ama tabii ki önce de size sormak gerekir, sizce böyle bir kitabı sizle paylaşmalı mıyım?

Birine ihtiyacım var, dertleşeceğim birine.

Bıktım. Bir şeye heveslenip daha sonra olmamasından bıktım. Sevip, aşık olup,heyecanlanıp daha sonra olmamasından yine bıktım. Her şeyin üst üste gelmesinden, her şeyi tek başıma çözmeye çalışmaktan bıktım. Şimdi soruyorsunuz, niye yine kaybolup buraya gelip de yakınıyorsun. Çünkü hayatım bir kere bile rayına oturmuyor. Acı çekiyorum, bunalıyorum. Çok sevdim, ilk defa aşık oldum. Kendi kendime heyecanlanmamak için o kadar uğraştım ki çünkü biliyordum olmayacaktı. Ben çömelmiş, bir işi halletmeye çalışırken o elini bana uzatıp beni kaldırdığında kalbim öyle bir çarptı ki, anlatamam. O kadar hızlı atıyor ki kalbim yemek bile yiyemiyorum, gözümü kapattığım an onun yüzü geliyor önüme. Evet oldum ama bir kızın elini, belini tuttuğunu görünce içim öyle parçalandı ki. İlk defa aşık oldum, kötü oldu. Her neyse, o onu seviyormuş, bana da susmak düşer. Bu acı benimle bie gömülecek. Özür dilerim... ama canım çok yanıyor...

Hayatımda ilk defa serum yedim. Hiç hoş değildi.

Seni sevmek için sana ihtiyacım yok.

Yeni bölüm yayımlandı, iyi okumalar.

Bugün cenazedeydim. Bizim canımız yanarken yoldan geçen tatilcileri gördüğümde başka insanlar başka hayatlar da yaşıyor diye düşündüm. Birimiz kayıp veriyoruz, birimiz tatile gidiyor, birimiz ölüyor, birimiz doğuyor. Cenaze evinde gülenler oluyor, ağlayanlar oluyor. Ama yine de hayat, o kabrin içinde bitiyor. Beş gün önce aramızda olan biri, şu an yanımızda değil. Bugün onun eşinin evi boş olacak. Eve girdiğimde, onun tıraş bıçaklarını gördüm. İşte bu kadardı hayat. Bir hafta önce o tıraş bıçaklarıyla tıraşını oluyordu. Ama şimdi o yok, çok canım yanıyor. Ağlasam bile fayda etmiyor. Seni biz çok sevdik. Işıklar içinde uyu, güzel adam.