Bir ilkbahar günüydü ama hangi aydaydık hatırlamıyorum. Çiçekler bir coşkuyla açmıştı ve genç yaşlı herkes çiçek açıp şenlenmiş gibiydi. Vadiye gittiğim günü bizi okuldan erken salmışlardı ve okuldan sonra da denemem vardı şimdi dershaneye gidersem orada gereksiz yere kalmış olacaktım ki hiç de ders çalışasım yoktu eve de gitmeyi pek istemiyordum. Bu kadar çok kararsız kalıp en sonunda kendimi amaçsızca vadide dolanırken buldum. 

Tüm dünya sanki çiçek açmışta ben hala daha bir tomurcuk halimle oradan buraya sürükleniyor gibiydim. 
O kadar çok dolmuştu ki içim ağlamak istiyordum sınav senesine, başarısız aşk hayatıma, biricik dostuma yaptığım o korkunç hata ve onun dayanılmaz özlemi, bir kere bile muhabbetimiz olmamış o kahpenin bana duyduğu nefretinin beni yiyip bitmesi... 
Fakat onu bile yapamadan it gibi dolandım. 

Biraz daha vakit öldürdükten sonra dershanenin yolunu tuttum. Fakat ilerlerken bir anda çok az gittiğim bir güzergah beni cezbetti. 
Kalbime güvenip yolda ilerlerken arkaplanda olan bu yazıyı gördüm:

Sabret 

Eğer etrafa bakınmasaydım belki de bu yazının varlığından hiçbir zaman haberdar olmayacaktım. Fakat kim bilir belki de evren bu yazıyı bu anda görmemi istiyordu. Duvarın etrafında binlerce çiçek bu basit yazıyı süslerken aklıma çiçek açacağım günlerimin de geleceğini kendime hatırlatıyorum.
Yalnızca biraz sabır.
Sabret...