Palagi ko lang sinasabing kaya ko kahit hindi ko naman talaga alam kung paano;

Palagi kong pinapaniwala ang sarili ko na may hangganan din ang lahat ng ito kahit batid at ramdam kong hindi iyon ang totoo.

Dahil habang lumilipas ang araw, mas bumibigat ang bawat paghinga at paghakbang;

mas nagiging masagana ang pag-agos ng luha sa bawat gabing tahimik ang paligid at nag-iisa na lang;

mas naging mahirap ang bawat minuto na tanging sa pag-iyak nagiging mahinahon at kalmado;

mas naging malungkot at nakakapagod ang bawat oras na tanging sa ganitong paraan na lang naiibsan ang pagod at pagkahapo...