Qi Yu's Blue Crab

Edizim, nadya var şimdi. Nadyaya iyi bakacağım. Senin emanetin sayıyorum. Başta suçlu hissetmiştim, yerine koymak olur mu diye, ama dün senin tüylerini gördüm kıyafetlerimde kalan, oturdum ağladım. Ve o sırada nadya kucağımdaydı. Biliyordum zaten, ben yerini doldurmayı hiç hedeflemedim. Ama benim yapım böyle, bakım verecek besleyecek bir canlının yanımda olması bana iyi geliyor. Ona bakmak bana iyi gelecek. Bence onu severdin. O tarçını pek sevemedi ama hayırlısı. Tarçın da seni çok özlüyor bence. 

Edizi özledim

Kullanılmış hissediyorum. Bir yalana yaslanarak geçmiş senelerim. Biriyle yan yanaydım bir sirk aynası önünde. İkimiz de palyaçoyuz sanmışım, ayna boyumuzu büyütmüş. Ama yegane palyaço benmişim. Ve yanımdaki yüzümdeki ağlayan makyaja kahkahalar atıyormuş. Ve senelerim bu sirkte onu eğlendirerek geçmiş. Kullanılmışım. Duygularım sömürülmüş bir eğlence uğruna. Ben sevildiğimi sanmışım. Yalnız değilim sanmışım. Çok şeyi sanmışım. Gerçekliğim yerle yeksan. Ne o var şimdi ortada ne de ayna, başıma yıkılan sirk ve yüzümdeki yarı silinmiş makyajla dımdızlak ortadayım. Kimse anlamayacak kaybettiklerimi. Kimse bilmeyecek kendimi palyaçoya büründüren sevgimin sınırsızlığının kıymetini. Kendinden vazgeçebilmenin bedelini. Ancak sömürmek.. Sömürülmek... Buymuş palyaço olmanın kaderi. 

Çok saftı duygularım. Kirletilmiş hissediyorum. 

Yaşadığım haksızlıklar yüreğimi burkuyor, ölecek gibi hissettim ve en çok güvendiğim kişi bana ölecek gibi hissederken arkasını döndü. Bu hissi asla unutmayacağım. Umarım allah yaşattıklarını yaşatır ona da. Psikolojik vücut ağrıları yaşamaya başladım tuhaf tuhaf ama kimin umrunda? Keşke bi hastalığım çıksa da geberip gitsem, kurtulsam kalbimi rutin olarak bıçaklayan anıların yükünden. 

Aralıkta dar olan bileklik şimdi bol gelecek kadar zayıflamışım. Ama sen bunu göremeyeceksin. Belki bir daha hiç. Üzgünüm. Çok üzgünüm. Keşke hiçbiri yaşanmasaydı. Umarım hayattasındır. İyisindir. Belki sadece overthinkliyorum.

Allah büyük umut kesilmez

Altı haftadır terapiye gidiyorum, yoksa daha mı fazla... Idk. Neyse. Ve artık borderline ya da ocd ya da dpdr olmadığımı biliyorum. Öyle değilsin dendiğinde üzülüp ciddiye alınmıyor hissediyordum ama haklılarmış. Ama haklı olabileceklerini zaten o zaman da biliyordum benim derdim farklıydı üzülürken ya da bunları araştırırken. Şimdi uzun süreli toksik çevrede nasıl yavaş yavaş aşındığımı kendimi ve özsaygımı ve yaşama isteğimi kaybettiğimi ve manipülasyona ne kadar açık olduğumu ve yaşadığım şeylerin stres tepkisi olduğunu ama sorunun derinliğinin ve kişilik bozukluğu olabilir mi sorusunun aklımda doğmasının nedeninin bu stresin tüm hayatıma yayılmış ve kronikleşmiş olmasından olduğunu görüyorum 

Yeni travmalar eklendiği yetmiyormuş gibi ta seneler öncesinden atlatamadığım şeyler var nerden aaklıma geldiyse 

Bugün 17 yaşında diş hekimliği kazanmak isteyen ve yks ye hazırlanan bi hastam vardı ve ben ilk diş hekimiydim. Ve çok tatlıydı ve giderken çok memnun kaldım teşekkür ederim dedi. Kanalı da bence güzel oldu inşallah memnun kalır. Daha dolgu yapcam yine gelcek. Çok mutluyum mesleğin bu yanı gerçekten çok güzel