Bir insan pişmanlığını nasıl kanıtlayabilir? Kanla mı? Gözyaşı ile mi? Yalvararak mı? Bilmiyorum. Sil baştan almayı inanın çok isterdim. Mümkün değil, maalesef. Hataları yaparken sonuçlarını düşünmedim. Anlık zevkler, anlık heyecanlar... Hepsi boş ve günün sonunda elimde kalan tek şey kalp ağrısı.
Bir insanı kandırmak çok kötü bir şey. Onu hiçe sayıp duyguları ile veya güveni ile oynamak... Bir insana değil, birkaç insana aynı hatayı yaptıysanız hele...
Şu zamana kadar kimseyi hakaretlere boğmadım. Olmadığım kişiliğimin içindeyken bile olabildiğince saygılı davrandım. Çok güzel insanlar tanıdım, iyi ilişkiler kurdum. Ama ilişki kurduğum kişilik bana ait değildi. O kişi ben değildim. Olmadığım kişinin yapacağı pislikler de beni ilgilendirmiyordu, ne yaparsa yapsın dedim. Fırsat bilip herkesin midesini bulandırdı. Benim de dahil.
Pişman mıyım? Çok. Bütün bunların hiçbirine gerek yoktu. Bunları yaparken içinde olduğum psikolojiyi ben de bilmiyorum. Sebeplerim var, onları kimsenin görmezden gelmeye hakkı yok. Küçüktüm, belki hâlâ ergendim, beni saran bir ailem yoktu, ilgi istiyordum. O kadar çok istiyordum ki ilgiyi. Birinin beni cidden sevmesini... Olduğum beden hiç sevilmedi. Belki olmadığım beden sevilirdi? Muhtaçtım. Açtım sevgiye, ilgiye. Kimden gelirse gelsin, yeter ki birisi de beni biraz olsun önemsesin. Ortalıkta büyümüş çocukları görünce çok acırım. Şimdi fark ediyorum ki ben de onlardan biriyim, kendime acıyorum. Aile ne? Ben de hiç olmadı.
Yaparken farkında bile değildim çoğu şeyin. Odaklandığım şeyi elde etmekle gözümü karartmıştım. Şimdi ne değişti, artık istemiyor musun sevgi ve ilgiyi derseniz hâlâ istiyorum. Bazı farklar var ama, mesela büyüdüm. Daha bilinçliyim ve başka insanların farkındayım. İstediğim şeylerin bana verilmesini istiyorum, uydurma birine değil.
Uzun lafın kısası, sebepler var. Affetdilmeye yeter mi, bilmiyorum. Vicdanımla ve kalbimle cezamı çekiyorum, çok uzun bir süre de çekeceğim belki.
