Las. Noc. Ciemność. 

Na pierwszy rzut oka można stwierdzić,  że nie ma tu ani jednej żywej duszy. Ale nie, to nieprawda. Z mroku wyłania się pewna sylwetka, osłonięta mgłą. Powoli i cicho się skrada,  uważając, aby nie nadepnąć na jakiego kruchego liścia, który natychmiastowo mógłby zdradzić jej obecność. Jest coraz bliżej i bliżej. Słychać już jej oddech, słychać już bicie jej serca. Księżyc, będący już w pełni, powoli zaczyna oświetlać tę nieznaną istotę. Coraz dokładniej widać jej twarz  z wszelakimi szczegółami - blada cera, podkrążone oczy, delikatny uśmiech. Oczy wydają się być tajemnicze, jednak niepewne. Tęczówki są mieszaniną trzech różnych kolorów - miedzianego brązu, błękitu nieba, trawiastej zieleni. W dodatku, wcale nie wyglądają na pozbawione uczuć. Można z nich odczytać wiele emocji,  takich jak radość,  smutek, gniew. Brązowe, puszyste, pozbawione blasku włosy postaci bezwiednie opadają na jej plecy i ramiona. Sylwetkę ma smukłą, lecz jest dość niska. Tak na oko, 158 centymetrów wzrostu. Ma na sobie ubrania w odcieniach czerni i szarości. Jedynie jej czerwone, wiecznie odwiązane trampki odróżniają się w tej całej monotonności, kontrakstując z szarym, nudnym tłem. Postać wyciąga do Ciebie dłoń,  w przyjacielskim geście. Nabiera oddechu,  chyba chce coś powiedzieć. 

"Chodź -  wyszeptała - Pokażę Ci mój świat."