Luna

කොච්චර රිදුනත් මම සාර්තවම හොයාගෙන එන්නේ ඇයි කියන්න මම දන්නේ නෑ...❤️
          
          අනේ ඔයාට සතුටුදායක අවසානයක් ලැබුණා නම් මගේ සාරු මට මේ තරම් රිදෙන්නෙ නැතිවෙන්න තිබ්බා..
          
          
          මීට සාරුට වැඩිපුරම ආදරේ කරන ළමයා 

23:31 p.m 
          
          ස්වර්ණවාහිනියෙ හැඟුම් වලට ඉඩදී මොහොතක් programme එක බලන ගමන් ඉන්නෙ.....මට ඉබේම Unwritten story එක මතක්වුණා. ඇත්තටම මට මෙ මොහොතෙ දැනුනෙ එතන programme එකේ චූටි මහත්තයා ඉන්නවායි සුදු අප්පො ඉන්නවයි..... 
          බලාගෙන ඉන්නවා තවත් හදවතට දැනෙන ඒවගෙ story එකක් අරන් එනකම් ❤️. පරිස්සමින් ඉන්න. බුදුසරණයි. 

Hi dr.. ඔයාගෙ unwritten කතාව මං මේ දැනුයි කියවලා ඉවර කළේ. කියන්න වචන නෑ ඒ තරමටම කතාව හිතට දැනුණා. ධාර්ව වගේම මීදුම්වත් හිත්වල අමතක නොවෙන චරිත කරපු ඔයාට ඔයාගෙ ඉදිරි වැඩකටයුතුවලට මං සුභ පතනවා. anyway luv u akki ❤ ! 

Hey author, just finished "unwritten"You have amazing skill hope u keep ur good works(saw ur announcement from janu 15 how u doing now ?? hope u feel better now.if not  i really really wish u find ur peace and happiness soon take ur time.u made others smile so u also deserve best things ;)

Chapter 02 ; තාදී 
          
          https://www.wattpad.com/1605052459?utm_source=ios&utm_medium=link&utm_content=share_writing&wp_page=create_on_publish&wp_uname=Moonyh_

ඔයා හොදින්ද ලූනා 

This is not a perfect story ! 
          
          මේක ඇවිත් අපි හැමෝම දන්න,
          අපි හැමෝම අහලා තියෙන,
          සමහරවිට ජීවිතේ කොහේහරි කවුරුහරි 
          අත්විඳින සහ අතීතයේ දවසක අත්විඳපු
          හරිම සාමාන්‍ය සිද්ධියක් විතරයි...
          
          ඉතින් මං තවමත් විශ්වාස කරනවා...,
          මගහැරුණු තැන්වලත් ආදරේ තියන වග...! 
          
          Moonyh_ 
          
          
          https://www.wattpad.com/1602248956?utm_source=ios&utm_medium=link&utm_content=share_writing&wp_page=create_on_publish&wp_uname=Moonyh_
          

Unwritten එක තනිකරම ඇබ්බැහියක් අක්කේ !!!

සැරින්සැරේ ඇවිත් අප්ඩේට් දෙන්න තියන කතා දෙක තුන දිහා බලලා, තවදුරටත් වචනයක් තියා අකුරක පිල්ලමක්වත් රහට අමුණගන්න බැරි වග ආය ආයම හිතට තරවටු කර⁣න් හැරිලා යන්න යද්දි..., 
          බර වෙන පපුවත් එක්කම මට හිතෙනවා ලමයි,
          කාලයක් අපේ සැනසීම වෙච්ච, කාලයක් අපෙ හිතට සහනයක් වෙච්චි හේතු කාරණා තවදුරටත් එහෙම නොවෙන එක මොන තරම් අසාධාරණ ද කියලා...! 
          
          පාට වලාකුළු දිහා බලද්දි 
          ඕසෙට වෑහිච්ච තරු අංශු දිහා බලද්දි
          හැමදාමත් හැඩ හඳ පළුව දකිද්දි
          රැලි ගහන මුහුදු සුවඳ දැනෙද්දි...
          මම අතරමන් වුනු මම ජීවත් වුනු ෆැන්ටසි ලෝකෙ තවදුරටත් මට දැනෙන්නැහැය කියලා හදවතට ඔප්පු වෙන තක්සේරුවත් එක්තරා විදියක මාරාන්තික සාපයක්...! 
          
          මට මාව අහිමි වෙලා ය කියලා හොඳාකාරවම දැන දැනත්... හති වැටි වැටි කලබලෙන් දුවන දිවිල්ල ඩිංගකට නතර කරගන්නවත් බැරි වටපිටාවක නේද මම ජීවත් වෙන්නෙ කියලා දැනෙද්දි....?
          
          එක්කො මේක වෙන්න ඇති නේද ජීවිතේ කියන්නෙත්...?!!  
          
          ප.ලි. :- මට ඔයාලව නොසෑහෙන මගෑරිලා ලමයි... මාව මතකත් නැතිව ඇති... ඒත් මට ඔයාලව මතකයි... ආදරෙයි ❤️
          
          Moonyh_ 

Happy new year akke ❤️