I made a promise to God, in exchange to extend my life-- but before that promise ever made, let me share my early elementary days- kung saan narinig ko ang sermon ng pari sa radyo na, 'bawat isa sa atin ay biniyayaan ng natatanging taglay o talento kumbaga, at kapag ang isang tao ay namatay tinatanong sila kung ano ba ang ginawa mo sa mundo habang ikaw ay nabubuhay pa, nagamit mo ba ang ipinagkaloob ng Diyos o hindi', iyon ay tumatak na parang tintang tattoo sa aking isipan. Ano ba ang talentong meron ako? Hindi naman ako magaling kumanta, mas lalo na ang sumayaw o kahit man lang sa paguhit. Pero may isa akong bagay na maalam gawin, at iyon ay ang paggawa ng mga kwento-kwentong walang kabuluhan-- ironic right? Pero yun ang unang pumasok sa munti 'kong isipan, hindi ko man alam kung anong talento ang tunay na meron ako pwes ako nalang ang mag-dedisisyon para sa aking sarili. Labing-dalawang gulang ako nang nakikipagpatintero ako kay kamatayan-- mga gabing takot akong pumikit at baka't di ko na masilayan ang araw kinaumagahan. I cried-- but no one's knew I am, takot na takot akong mamatay kase ano ba naman ang sasabihin ko sa Itaas? Wala pa ako'ng nagawa-- and so, I begged God- buhayin mo lang ako Lord hanggang sa maisulat ko ang huling libro at masaya akong mamatay.                                                                                                  >Mrs. Reyes-Nikolov 🐈‍⬛