Sessizliğin içinden konuşmayı seçtim.
Hikâyelerim, söylenmeyenlerin, bastırılmış duyguların ve görünmeyen acıların sesi.
Karanlığı seviyorum çünkü orada hiçbir şey saklanmaz; her şey çıplak, her şey gerçek olur.
Kelimelerle karakterler yaratırım; onların nefesi olur, acısını taşır, bazen de ölmesini izlerim.
Her cümlede biraz ben varım; biraz sustuklarım, biraz da hiç yaşayamadıklarım.
Psikolojik derinliği, duygusal gelgitleri, içsel çatışmaları olan karakterleri seviyorum.
Çünkü gerçek olan budur; herkesin bir geçmişi, bir yarası, bir hikâyesi vardır.
Eğer sen de bir hikâyenin içinde kaybolmayı seviyorsan, hoş geldin.
Burada ne mutlu sonlar garanti, ne de her şey göründüğü gibi.