Gökyüzü:

Bağrımda büyüyen o cennetti.
Saçları vardı, kızıldı.
Cehennem kokardı. 

Ve hep cehennemin ucunu yaktığı yanık diliyle uzandığı yerden fısıldardı.

Küçüğüm, seni üzmüşlerdi.
Seni ağlatmışlardı.

Sen parmak uçlarınla yürürdün korkudan. Kaburgan kalbine batar da bir iz bırakmaz, ruhuna nasıl uçurum delikleri açar diye sorardın kendine.

Çıplak uyurdun, üşümezdin.
Bacakların sevgisizlikten aç kalan karnına yapışır, sayıklamaya başlardın.

Bitecek... Bitecek...Bitecek...

Sana öğretmemişlerdi. 

Gece düşer, 
İnsan gider, 
Gün biter.

Ve kelebekler de ölür diye... 


Nur Ergül. 


-
K.A