Yaşamayı seven bir insanı ölmek için Tanrı'ya yalvaracak kadar yoran kişi mi günahkârdır, yoksa Tanrı'ya kalan yaşamını alıp onu yoranlara vermesi için yalvaran mı? Söylesenize, ben size ne yaptım? Sevdim, değer verdim. Elimde bir şey kalmadı ama zarar vermemek için kendi içimi deştim. Neden? Ben de bir insanım, neden bunu anlamıyorsunuz? Gülümseyince her şey çözülüyor sanıyordum. Hep susuyordum, uyuyordum, kafamı dağıtıyordum. Size yansıtmamak için kendimden vazgeçiyordum. Peki, şu an neden yapamıyorum? Neden susamıyorum? Neden sürekli ağlıyorum? Ben ağlamam ki; sadece belki bir film sahnesine, bir kitabın satırlarına ya da bazen hiç olmadık bir şarkıya... Neden şu anda bana yaptıklarınıza akıyor gözlerim? Neden susamıyorum ki?
İyi olmadığım hâlde "İyiyim" dersem burnum uzar mı? Pinokyo, birini üzmemek için yalan söylerken yalancı oluyor muydu acaba? Ama Pinokyo bir insanın hayaliydi. Bir kuklanın can bulmuş hâliydi. Onun gibi olanlar iplerle yönetilirdi. Ama Pinokyo öyle değildi. O birinin hayaliydi, bir mucize. Akillı, uslu, tatlı bir çocuk olması gerekirdi. Yanlış bulunan bir şey yaparsa burnu uzardı. Burnu uzunu kim severdi ki? Ama neden kimse Pinokyo'ya hayalini sormadı? Belki de yapmak istedikleri çok farklıydı. Bunlar önemli değil miydi? Sahi, Pinokyo da bir kuklaydı. İpler görünmezse sorun yok muydu?
