BlackPhoenix267

Dzisiaj lub jutro wpada rozdział! Przepraszam za przerwę, miałam wiele nieprzyjemnych sytuacji w domu. Zbiegło się wszystko w czasie... Ale jestem! I to z nowymi epickimi pomysłami na ciąg dalszy "Paradoksu Twórcy"! :D

Po przeżyciu jakże intensywnego tygodnia oznajmiam, że wracam! I przymierzam się do napisania kolejnego rozdziału "Paradoksu Twórcy". Jeśli kogoś zmartwiła ta przerwa, to najmocniej przepraszam, powinnam poinformować...
          
          Pozdrawiam, 
          Wasza Phoenix

Wesołych Świąt Wielkanocnych wszystkim!

Właśnie wpadł kolejny rozdział Paradoksu Twórcy, a ja idę przygotowywać się do Świąt. Jak tam Wasze przemyślenia co do świątecznego stołu? ;)

Cześć, przeczytałem kilka rozdziałów twojej powieści, bardzo mi się podobało.  Zostawiam obs i zapraszam do siebie :)

Cześć kochani! Co u Was słychać? Jak myślicie, co dalej wydarzy się w rozdziale 3 "Paradoksu Twórcy"? Wszelkie chwyty w obstawianiu dozwolone  
          
          Mam już swoje plany, ale jeśli macie jakieś szczególne uwagi co mogłoby się stać w ciągu dalszym i na czym Wam zależy, rozważę to z przyjemnością!
          
          Pozdrowienia, życzę miłego dnia,
          Wasza Phoenix

Właśnie na koncie pojawiła się dla Was opowieść "Paradoks Twórcy". Życzę miłej rozrywki! 
          
          Jeśli są jakieś uwagi, jestem jak na lato. Szczerej krytyki nigdy zbyt wiele!

Witam. Jeśli jest ktoś, kto jeszcze mnie pamięta z zamierzchłych czasów od 2018 do 2022 roku: bombastycznie, wspaniale to wiedzieć. Jeśli nie: Jestem OlaGaming303, a przynajmniej byłam. 
          
          Pamiętam, jak pierwszy raz przeczytałam tu opowieść o Minecraft'cie... Od mojej dobrej znajomej, Koles99. Serdecznie polecam.
          
          Niedługo wybija mi kluczowy dla mojego życia wiek i... ostatnio przypomniałam sobie to miejsce. Boże, co tu się nie działo... Mam piękne wspomnienia z Wami, z Minecraftem i tym, co tworzyłam. Ostatnio na poważnie zastanawiam się czy nie oddać tym wspomnieniom czasem hołdu. I to na serio. Bo okazuje się, że coś dla Was mam. Nie wiem, czy to ukończę, ale jeśli ktoś to widzi - będę miała motywację. 
          
          Wyrosłam z wielu rzeczy, które przedtem związane były z moim kontem na Wattpadzie. I musiałam, wstydliwie, sama przed sobą przyznać, że są rzeczy, których nie wymażę gumką i kwestią czasu (literówki, błędy logiczne, układ zdań, humor... yeah - ale przyznam, że miało to swój urok i w tej wierze, aby odtworzyć namiastkę tego uroku wracam tutaj). Mam wspomnienia. Z tego tytułu - jeszcze nadal czysto spekulatywnie, ale mam porządny zamysł - chcę wrócić do czasów świetności fanfiction o Minecraft'cie. I to w dosyć nowym wydaniu. 
          
          Słowem - możecie zobaczyć na tym koncie opowieść. Ale na razie jeszcze ją rozpisuję. Podejdę do niej poważnie - taki mam cel. Z przyjemnością wrócę z Wami do tych wspomnień i uczynię je raz jeszcze teraźniejszością.
          
          Jeśli ktoś to czyta to życzę miłego dnia lub... nocy, zwłaszcza, że wysyłam ten komunikat o takiej porze. Czy wracam? Tego nie wiem. Ale wiem, że muszę godnie rozliczyć się z tym miejscem w swojej historii. Co z tego wyniknie - czas pokaże. 
          
          Well... to by było na tyle. Jak wspomniałam, jeśli ktoś to czyta... Cieszę się niezmiernie. Bo mam cel w tym, aby po prostu wywołać komuś jeszcze raz uśmiech na twarzy - i rzucić jeszcze raz cień wspomnień na to zakurzone miejsce. Może nie ostatni raz.

Przeglądam swoją bibliotekę, na chybił-trafił sprawdzając różne dzieła, a tu nie mogę się dostać do ,,Terra Edair". Szczerze, zdziwiło mnie to. Zmiana planów?
          
          PS.: Dobrej nocy!

Cześć. Od dawna nic nie wstawiałam, prawda? Cóż... Przekłada się na to kilka poważnych czynników. Szkoła, życie prywatne, brak weny, frustracja, perfekcjonizm. Przez ten czas zdążyłam zapomnieć o prawdziwym sensie nowej książki. Miała być ona nie opinią o świecie jednogłośnie zgodną z innymi, lecz kontrowersyjną, zaglądającą w wnętrze każdego człowieka na Ziemi, a więc dla ścisłości także moje. Terra Edair nie jest książką zaplanowaną, lecz będę pisać ją jako tą, która ma rozstrzygnąć i cudze, i przede wszystkim moje wewnętrzne rozterki. Co jest prawdą, co kłamstwem, co powinnością, a co błędem. Nie powinno więc obchodzić mnie zdanie sceptyków, którzy zarzucają mi egocentryzm i wywyższenie własnego zdania – ten, kto uważa się za filozofa, nie powinien tak twierdzić, bowiem tak właśnie czynił Sokrates nie zważając na opinię o sobie samym. I nie mam na celu tą opowieścią wytykać błędów cudzych, lecz błędy wspólne, czyli także moje. Ludzie nigdy nie będą nieomylni. Nawet ci ustawieni wyżej od nich. Nie ma końca i nie ma początku. Miała być poważna książka – i będzie poważna. Nie boję się sceptycznych opinii, ale biorę pod uwagę te konstruktywne, z których będę mogła wyciągnąć prawdziwe wnioski. Choć twierdząc, że coś jest prawdziwe, mylę się – nic nie jest ani prawdą ani kłamstwem, a jednocześnie też wszystkim naraz, a dlaczego – o tym już niedługo. Jeśli tylko znajdę czas, ogarnę się z życiem prywatnym i cholerną polską szkołą - wrócę, a przynajmniej spróbuję. Trzymajcie kciuki!
          
          Szerokości, wasza OG.