ස්වර්ණ හඳපලු අතරෙන් රිදීකාම රේඛා හතරක් දුටුවෙමි ,
මනස්කාන්ත විසර්ගයකට පැලපදියම් වී ,
ලොව පෘතක්ජනම හැගීමෙන් ලතැවෙමි ,
ඇගේ කුලුදුල් සුපෙම්වතා වීමේ වරදට දහස් වාරයක් අකැප බිඳිති හෙලමි ,
ස්වාභිප්‍රාය නොසලකාහැර ,
ජීවිත කතාන්දරය දිය මත ලියා තබමි ,
රැලි නැග මැකී යන බව දන්නා නමුදු ,
කෙසේ හෝ මුලු ජල අණු පොදියම මගේ කතාව උකටා ගන්නෙමියැයි සිතමි ,
පෑනත් කඩදහියත් ඉවතදමා ,
ඩිජිටල් තිරයකට හුවමාරු වූ දා පටන් ,
අකාර්‍යක්ෂම හදවත් පවුරුවල නොටිෆිකේශන් විලාප දෙස විරසකව බලමි ,
ජනීකරණය වූවාට කම් නැත ;
ප්‍රේමය විරසක වූ පසු දෙපාර්ශවයට කතාබහට තරම් දෙයක් ඇත්තටම නැද්ද??
වැහිසටහන් මත ලියා තැබූ තොග ගණන් ලියවුණු කවි කතාන්දර නැතිද? 
අස්වාභාවික ලෝකයක ,
ප්‍රේමයට ස්ථීරත්වයක් සෙවීමද පාපයකැයි සිතමි !
කොමා දමා බලාපොරොත්තු දීමට වඩා සදහටම තිත තබා අවසන් කිරීම මොනම මොහෙතීදී වුවද ;
කුඩා කල සිටම මාගේ පුරුද්දයි !
එම රිදීකාම රේඛා හතර දැන් තුනකි විටෙක හතරකි ,
බොහෝ විට රිදිකාම ‍රේඛා දෙකක් අබිරහස් ලෙස විරසකය ,
ඔවුන් මිතුරන්‍ ය- 
නමුත් කළකට පෙර ඊටත් වැඩිය ,
දැන්- 
"ඊටත් අඩුය !"  
 - විකී -