Układam słowa jak kamienie na dnie rzeki, żeby prąd myśli nie porwał mnie w głąb. Tkam zdania z mgły, by zasłonić horyzont, którego dziś nie chcę widzieć. Każde zdanie jest mostem, który prowadzi mnie dalej od burzy. Nocą karmię papier światłem, żeby ciemność nie zjadła mnie do końca. Piszę, bo litery są jak gwiazdy, które odciągają mnie od czarnej dziury. Zapisuję ciszę śniegiem słów, żeby nie słyszeć jak głośno krzyczy. Odkładam myśli na półkę z książkami, żeby nie spadły we mnie.