Rosaroja_1

4 Temmuz şarkısı bize yazılmış.
          Ama ne tesadüf ben 5 Temmuzda doğdum.
          Aramızda yine saniyeler olduğu hâlde,
          Ben sana hiçbir zaman ulaşamadım.

Devran dönüyor, kırmızı ip parmaklarının ucundan boynuma dolanıyor. Hatırlatıcı. 
          Her zaman hatırlattı.
          Ben çok sevdim sadece.

Boşa çaba, sende bana hak verirdin.

Neye adım atsam elimde kalıyor.
          Elimden geleni bile kabul etmiyorlar.
          Kendi hayatım içinde bir şey yapamıyorum.
          Ne olacak bu halimiz? Bu kalple, bu istekle.
          Durmayacak mı? Ne zaman doğru yerdesiniz olacak. 
          Kalbim acıyor. Sakladığım duyguları, attığım arzular yapılmaması gerekenler, yanımda olup olmayanlar.
          Herkesin gitmesini istiyorum. 
          Ben git diyemiyorum yalnız olacağım korkusuna.
          Ama hep yalnız hissettim değil mi?
          Gidin artık. Yoruldum.
          Neden arkadaşlığa susamış gibiydim?
          Boğazım daralıyor. Kalbim acıyor.
          Böyle olmak istemiyorum. 
          Ne olacağımıda bilmiyorum.
          Hiçbir şey bilmiyorum.
          Dayanıyorum ama çokca parçalarımı kaybediyorum. 
          Yok olduğumu hissediyorum. 
          Biri sarılsa dünyalar benim olurdu belki.
          Çok mu şey istiyorum be hayat?
          Küçük sarılmaya da mı pahalandın sen dünya..

Bu gözler bi sana biterdi bir de titreyen nefesime.

Seninle oynadığım an dünyanın kaç bucak, kaç yerden uyardığını bile hissetmedim. Şimdi bekliyorum. Bekliyorum.
          Haklıymış.

Acı çekmem için sana 'kötüyüm.' demek zorunda değilim.

Rüyalar, aldatır bilirsin.

Sadece kaybolmak ve yok olmak istiyorum. Yeter.

Kullanılmak, eski bir gitarı eline almaktan bile daha kötüymüş. 
          Eski gitar sana anıları ve güzellikleri başvururken.
          Kullanılmışlığın acısını nasıl aynada ki insana anlatırsın?
          
          Düşünmekten yoruldum.
          Bakmaktan bunaldım.
          
          Mutluluk, nereye ne zamana kadar?
          Ben tükendim anne...
          Özür dillerim.
          
          Bıraksam köşeye, affeder misin?
          ...