Rosealba7

@Alisatra  teşekkür ederim😊

Hayatın adaletsizliği altında ezildiğini biliyorum ve sana yemin ederim ki seni çok iyi anlıyorum. Benim yaşadıklarımı yaşamadın anlayamazsın falan deme. Ne yaşadığını bilmiyorum, belki hayatın gerçekten de çok zordur ama herkesin hayatında kendine göre zorluklar var. Tüm sorun sende falan değil. Belki bazen yanlış yollara başvurmuşsundur, belki o yollara itilmişsindir. Zorunda kalmışsındır. Başka bir kız gözlerini doğduğu günden beri prensesler gibi iki üç katlı bir evde açıp pahalı meyvelerle süslenmiş kahvaltı tabağıyla günlerini dertsiz tasasız geçirirken senin gözlerini açtığın sabahları düşün. Sence adil mi? Doğmadan önce kimse hayatımızı izletip bu hayatı yaşayıp yaşamak istediğimizi sormadı. Bu yüzden yapmak zorunda kaldığın şeyler için kendinden utanma. Seni bu kişiye dönüştüren hayatın adaletsizliği, senin suçun değil. Lütfen kendini suçlama. Biraz acımasız olacak biliyorum ama söylemek zorundayım. Aynaya baktığında gördüğün yüzü, gördüğün bedeni, gördüğün kişiyi sevmek zorundasın çünkü bunu senin yerine kimse yapmayacak. Sen kendini sevmediğin sürece, olduğun gibi kabullenmediğin sürece kimse seni sevmeyecek. Biliyorum çok zor, inan bana hissettiklerini çok iyi anlıyorum. İyileşmek o kadar zor ki imkansız gibi geliyor ama çabalamaya değer. Kendine bu kadar acımasız davranma lütfen, her şeyin en iyisine layıksın. Buna şimdilik inanmıyor olsan bile bir gün inanacaksın. Mücadele etmenin ne kadar zor olduğunu biliyorum, sürekli düştüğünü de biliyorum ama arada bir düşüp düştüğün yerde dinlenmekte ve kat ettiğin yola bakmakta bir sorun yok. Sadece kendinle savaşmayı bırakman gerek. Söz veriyorum o zaman her şey daha kolay olacak. İyi geceler diliyorum.  

@ Rosealba7  ne zamn kendini düşünmeye başlarsan o zamn daha kötü bir evlat olacaksın bende aynı durımdaydım belki senin kadar değildir  yinede vazgeçme kendin olmak ve o evden kurtulmak için daha önünde evlilik dışımda birçok  yol var bu yolları senin yaratman gerekse bile pes etmd insanın baxı dönemlerde bu şekilde düşünmesi herşeyin üst üste gelmesi  bunalım yaratabilir ama bu bataklıktan sadece sen kendini çıkarabilirsin  o yüzden güçlü kal

@ Rosealba7  Babasının prensesi olan kızlara bakıyorsun ve sadece içinden "Benim de babam böyle olsaydı hayatım nasıl olurdu?" acabaları geliyor aniden. Onu da sorgulamayı yeni yeni öğrenmişsindir çünkü başında hep 'Daha kötü babalar var' diyen birileri vardır. Bu hakkı bile elinden almışlar. 
            Ne farkı var dövmüş mü dövmemiş mi? Seni alaşağı etmiş mi? Etmiş. Seni paramparça etmiş mi? Etmiş. Annenle baban bir olup aile kavramını gözünde hiç etmiş mi? Etmiş. Tüm güvensizlikleri hücrelerine yerleştirmemiş, birini sevmeme izin vermiş gibi 'evlen" emrini verirken ne kadar da yüzsüzler değil mi? 
            Annem kızının kalbinin ne kadar kırgın olduğunu bilmiyor.  Benim kızım benim kalbimdekilerle yaşamaya çalışsaydı çok utanırdım. 
            
            Neyse ki tek günahkar onlar değil. Tüm sorunun kendinde olduğunu anladığında insan garip bir kırgınlıkla baş başa kalır. İnsanın kendine kırılması da ayrı bir hüzündür. Zira ne kadar yakının olursa olsun, gece başını yastığa koyduğunda konuştuğun tek kişi kalbin oluyor. Bir de yüzün varsa Allah. Allah günahlarımı affeder, değil mi? Ben nedense kendimi hiç affedemiyorum. Dönüştüğüm geçimsiz kişiden tutmuş günahlarıma kadar kırgınım kendime. Sevmediğim ne varsa ona dönüştüm. Geçmişteki ben, olmak istediğim kişiden çok uzaklaştığımı görüp şimdiki kişiden çok utanırdı. 
            
            Bir utandırmadığım kendim kalmışım: onu da başarmışım.