Bir insana fazla bağlanmak kesinlikle kendine yapabileceğin en büyük kötülüktü. benim açımdan öyleydi en azından. kesinlikle kendini çok savunmasız hisssedersin. Hele ki bu bizim yaptığımız gibi bir işse. Çünkü her zaaf kendinden bir şey götürür. Ve biz, zaaflarımızın farkında olmadıkça, özgürlüğümüzü de kaybederiz. Özgürlüğünü kaybetmek bir insanın kendini kaybetmesiyle birdir. Özgürlük kaybedince kıymeti anlaşılan bir hazinedir; ve işte zaaflarımız, o hazineyi çalan görünmez hırsızlardır. Daha önce iki kez bu hazine zaaflarım tarafından çalındı. Bir daha çalınmaması için elimden geleni yapıyordum. Belki de böyle olması gerekmiyordu. Ama yaşadığım şartlar en fazla bu şekilde işe yaradığını çok acı bir şekilde göstermiş oldu bana. Aslında gerçeklerle yüzleşmek her zaman güzel değildir. Çünkü gerçekler insanların gözlerini açarken acı ve umutsuzluğu dah ardında getirir. Biz insanlar bu acı ve umutsuzlukla baş etme yolunu bilmediğimiz için gerçeklerle yüzleşmemeyi seçeriz. Kendimizi tanımıyoruz, verdiğimiz tepkilerin nedenini sorgulamıyoruz. Sadece yaşayıp gidiyoruz. Bir şeyleri sorgulamadan, neden diye sormadan. Aslında gerçekleri bilmek her ne kadar bu bizi derinden yaralasa da her zaman bizi olgunlaştıran, kendimizi ve etrafımızı daha iyi tanımamış için bir fırsat. Tabii her insan bunun ne kadar farkında bilemem.
