“Ben sevmişim, ama öylesine sessiz, öylesine görünmez bir sevgiyle ki, dünya bunu fark etmezdi. İnsanların sevgi dediği çoğu zaman sadece söz ve jesttir; benim sevdam ise bir düşünce, bir titrek nefes, bir iç çekiştir. Onu düşündüğüm her an, kalbimde bir ateş yanar ama bunu kimseler göremez. Çünkü ben sevdim; kelimeler yetmez, davranışlar yetersiz kalır, yalnızca ruhun derinliklerinde hissedilen bir sıcaklık vardır. İnsan, sevdiğinde hem kendini hem de sevdiğini fark etmeden değişir; dünya artık aynı değildir, renkler daha parlak, gökyüzü daha ağır gelir. Ve işte bu, gerçek sevginin ağırlığıdır, görünmez ama her şeyi derinden sarsan…”