Bazı anlar vardır. Artık tükendim yoruldum dediğin hatta soluğun un   bile zor geldiği işte o anın içinde çırpınıyorsun . Şimdi mutluyum, benim de mutlu olmak için bir sebebim var dediğim zaman da ardına takılıyor sıkıntılar. İsyan etmek kabul görmedi yüreğin de fakat bazen neden diye sorgular oldun olup biteni... Büyüdüğüne büyüyor olmama vuruyordun bu gerçeği öyledir belki. Dizlerinin üstüne her düştüğünde rüzgar soğuktan delse de tenini bağıra çağıra ağlamak ağlayıp haykırmak istiyorsun kabul görmeyen isyanını. Ama olmuyor ve yine yeniden ayaklanıp tek başına bambaşka mücadelelere göğüs germeye çalışıyorsun. Mutluluk neydi sende hiç yer etti mi diye düşünürken bir lokma tatlının boğazından düğüm düğüm geçtiğini anımsadın hep. O kadar az bir o kadar alışılmadık.