Velora'da karanlık öğretilmezdi, solunurdu. Her nefeste biraz daha içlerine işlerdi. Karanlığa zamanla gözleri alıştı, sonra kalpleri unuttu.
Işık diye bir şey varmış derlerdi bir zamanlar. Gözleri acıtır, teni yakarmış. Onlar çocukken o kelimeyi öğrenmeden unuttular.
O karanlıkta büyüdü. Karanlık ona yön verdi, adını koydu, onu adam etti. "Gölgelerde kalan, asla yanılmaz," dediler.
Belki de haklıydılar. O hiç yanılmadı da hissetmedi de.
Birini öldürdüğünde kalbi sessiz kaldı.Birini bağışladığında da kalbi sessiz kaldı.
Velora'da duygular işe yaramazdı çünkü ışık duygulardan doğar, ve burada kimse doğmak istemezdi.
İnsan, karanlığın kötülüğünü ışığın varlığıyla anlardı; çünkü ışık, yalnızca aydınlatmaz, aynı zamanda kurtarırdı.
❄
Kitabıma profilimden ulaşabilirsiniz.
