Dunya kirlenmeye basladigi gün, ruhum kelimeler tarafından esir alınmıştı. Herkes bir yerlere saklaniyordu; ben de cümleler arasındaki o gizli anlamlara sığındım. Aşık oldum ama hayalimdeki karakterlere. Nefret duygusu hiç dolasmadi hücrelerimde. Siyahi sevdim en çok. Karanlığın içinde, bilinmezliklerle mutlu oldum Ve sakladım korkularımı bu karanlığın en kuytu köşesine. Sesim çığlık olsun istedim fisildasam bile. Aşkın anlamına BAL dedim; Duman dinledikten sonra. Varlığına inanmadığım duyguları yükledim karakterlerime. Bir nebze olsun, bir yerlerde yaşamak istedim her duyguyu ve bunun için de en uygun yer kitaplardı. Doğru olanı seçtim. Mutlu olmadım diyemem ama yazabilmek için yaşamam gereken mutsuzluklar vardı. Hiçbirinden pişman değilim, bana huzuru verdi. Yazmak nefes almak gibi benim için. Oksijenin bittiğinde, hava verilmesi gibi. Bu yüzden yaşayabilmek, hayatı hissedebilmek için yazmayı tercih ettim. 
Ve bir hayal kurdum kendimi taniyinca. 
Evet; ben Ebru. 19 Yaşında yazmaya aşık bir YAZAR adayı. 
Müzikle yeni tanışan, kitapların dünyayı kurtaracağına inanan bir kız...