Alper, adamı dinlemeden kızın alnına bir öpücük kondurdu ve kokusunu içine çekti. Saçmaydı ama burnuna, yine o çiçek kokusunun geldiğine yemin edebilirdi.
Zambak…
Alper bu kokuyu sonunda ayırt etmişti. Kızın anlındaki dudaklarından bir hıçkırık koptu.
Şimdi mi? Gerçekten bu kokuyu, şimdi mi anımsıyorum?
Geride kaldılar…