Bu ev bize barınak oldu. Bu duvarlar arasında konuştuk, sevdik. Bunlar dün yaşandı. Bugün ise ayrılıyoruz. Artık burayı görmeyeceğiz. Farklıyız artık. Küçücük de olsa bir değişim yaşadık. Artık asla aynı olamayız. Bir yol kenarı restoranında öğle yemeği için mola vermek, ellerimi yıkamak için karanlık, yabancı bir odaya girmek, daha önce görmediğim bir kapı kolunu tutmak, şeritler halinde dökülen duvar kağıtları, lavabonun üstündeki çatlak ayna; şu an için artık onlar benim, onlar bana ait. Birbirimizi tanıyoruz. Şimdiki zamandayız. Ne geçmiş var ne gelecek. İşte şimdi ellerimi yıkıyorum. Çatlak ayna bana zamanda asılı kalmış olan beni gösteriyor. Bu, benim. Bu an geçip gitmeyecek."  Daphne du Maurier'in Rebecca'sından