eşek gibi çalışıp krallar gibi yaşamaya uğraştığım için bölümlerin kaldırılıp düzenlenmesi olayını eylüle erteliyorum. çünkü şuan mağazada barkot basmak, ürün yerleştirmek, rafları düzenlemek, müşteri peşinde koşmak ve eğer müşteri ürünü alırsa kasayla ilgilenmekten vakit kalmıyor buraya bakmaya. oturmanın yasak, su içme ve tuvalete gitmenin izinle olduğu bu tarz yerlerde durum böyle. eve gidince yorgunluktan halıya seriliyorum ve kimse kaldıramıyor beni yerden. dün akşam dokuzda eve gelip sabah dokuza kadar uyumama rağmen hiç dinlenmiş hissetmiyorum. her tarafımda ağrı var. ayaklarımın uyuşukluğu ve boynumdaki acı geçmiyor. ben ve benim gibi olan diğer arkadaşlarım üç kuruş kazanmak için gece gündüz çabalarken her şeye sürekli zam gelmesi ayrı bir durum tabii. ne yapacağımı bilmiyorum cidden. şu sıralar moralimin bozulmasına o kadar alıştım ki artık sadece gözlerimin dolmasına sebep oluyor. ağlamama değil. bir süredir ağlayacak vakit bile bulamıyorum. bu sadece işle alakalı değil. annem üzülmesin diye özel hayatımda kırglıklarımı, küslüklerimi ve yaşadığım onca olumsuzluğu içime atmaktan yoruldum. ama insanlar kötülükten, vicdansızlıktan ve merhametsizlikten yorulmadı.
neyse sizi kişisel sorunlarımla boğmak istemiyorum. içimi dökeyim dedim biraz. sizden sadece zaman vermenizi bekliyorum. biliyorum uzun süredir bekleyenler var ama inanın elimden gelen bu şuanda.
hepinizi çok seviyorum ♡
