atlantisteki
nkyszeus
homegirl found me torn in pieces
nkyszeus
bugün bir senin bayram şekerin oldum biliyor musun
atlantisteki
beni bir sonbahar akşamında bıraktın, rüzgârın savurduğu sarı bir yaprak gibi. o günden beri, yokluğun en sadık misafirim. ve belki de aşk, varlığı kadar, yokluğuyla da insanın içine işleyendi.
atlantisteki
bazı fırtınalar gökyüzüne hiç dokunmaz, ruhun içinde kopar. ne bir gök gürültüsü duyulur ne de yağmur yağar, ama kalp görünmez dalgalar arasında boğulur. bazı savaşlar sessizlik içinde verilir; ne bir galip vardır ne de teslimiyet, yalnızca geride kalanların ağırlığı. ve belki de en büyük güç, fırtınayla savaşmak değil, kaosun ortasında sarsılmadan durmayı öğrenmektir.
atlantisteki
bazı anlar asla solmaz; zihnin sessiz köşelerinde, söylenmemiş bir melodinin yankısı gibi kalır. bir bakış, kısa bir dokunuş, söylenmeden bırakılmış bir kelime—geçmişin bu parçaları, kim olduğumuzun dokusuna işlenir. ne kadar uzağa gidersek gidelim, geçmiş peşimizi bırakmaz; bir gölge gibi değil, bir fısıltı gibi. Ve belki de zamanın doğası budur—yakalanmak ya da değiştirilmek için değil, yalnızca düşüncelerimizin arasındaki boşluklarda hissedilmek için vardır.
nkyszeus
lost and afraid, young and innocent
nkyszeus
iyi geceler kelebek hanım
atlantisteki
bir aralar evim olan yer, yabanci bir bolgeden ibaret artik.
atlantisteki
saka gibi burada tanidigim kimse kalmamis