bazı duyguların adı hiç konulamıyor. ne tam yaşanmış sayılıyorlar ne de tamamen bitmiş. sadece insanın içinde, sessizce çürüyen bir şey gibi kalıyorlar. bir zamanlar görünce içini ısıtan birinin artık canını sıkması garip mesela. eskiden saatlerce konuşmak istediğin sesi duyunca içinden gelen o anlamsız huzursuzluk. sevgi kaybolmuyor belki, sadece şekil değiştiriyor. yerini hafif bir kırgınlığa, ardından da insanın kendinden bile saklamak istediği bir soğukluğa bırakıyor. ve en kötüsü, hiçbir şey yaşanmamış gibi davranılırken içinde koca bir şeyin yıkılmış olması.'
