Bana ait herşeyin uçup gittiğini hissettiğim an içi kazınmış deniz kabuğu gibiydim. 
Ve zaman beni kendi karanlığının içine çekti. Akşam repliklerimi ezberleyip,sabah rolümü oynuyordum. Gülünecek yerde gülüyor,ağlanacak yerde ağlıyordum. Oyunculuk bende doğaüstü bir yetenek haline gelmişti. İçimde taşıdığım onca yüklere rağmen hala ayakta durabiliyordum. Ve ben sosyal değil bir asosyal olarak mutlu olabiliyordum.Kitap...Müzik...ve Karanlık.
Şimdi hayatı akışına bıraktığım anı tekrar bir kayaya çarpmadan ilerletmek istiyordum.