ووت پارتهای جدید به قدری ناامید کنندهست که الان اومدم چک کنم انگار یه سطل آب یخ ریختن رو سرم.
من خودم رو جر دادم تا پارت جدید رو برای این هفته آماده کنم، در حالی که دیدم پارت قبلی حتی به ۱۵ ووت هم نرسیده!
واقعاً چرا ووت نمیدین؟ دلیلش چیه؟ مگه زدن یه ستاره چند ثانیه از وقتتون رو میگیره؟ مگه چقدر سخته؟!
اگه فقط تعداد ریدرها کم بود هیچ مشکلی نداشتم. اتفاقاً ترجیح میدم تعداد کمتری داستانم رو بخونن، ولی همون چند نفر واقعاً حمایتم کنن. اما وقتی میبینم تعداد ریدرها خیلی بیشتر از این حرفهاست و خیلیهاشون حتی حاضر نیستن در حد یه ووت ساده حمایتم کنن، واقعاً سخته انگیزهام رو برای نوشتن حفظ کنم.
یه مدت که نبودم و پارت نمیدادم، یه سریها میاومدن ناشناس دیلیم و یه حرفهایی میزدن که واقعاً حالم خراب میشد. حالا که پارت میذارم معلوم نیست همونا کجان. خب لعنتی، تو که فیک سپ میخوای، تو که میگی داستان رو دوست داری و تا اینجا همراهش بودی، تو که وقتی پارت نمیذارم میای بد و بیراه میگی، پس وقتی من به حمایتت نیاز دارم کجایی؟
این وضعیت وحشتناک برام عذاب آورِ بچهها. باور کنین ووت دادن کمترین کاریه که میتونین در قبال خوندن داستانی که دوستش دارین انجام بدین. لطفاً با این بیتفاوتی ذوق نویسندهها رو کور نکنین. کاری نکنین نوشتن از روی علاقه صرفاً تبدیل بشه به یه وظیفه برای تموم کردن بوک.