Eylül nostaljisini daha doğrusu eylülün ciddi ciddi geldiğini yatağımın ucunda kıvrılıp akşam ezanını dinlerken anladım. Geçen sene çektiğim fotoğrafları gördüm sonra geçen sene bu günlerde ben dershaneye gitmeyi reddedip evde ders çalışıyordum. Ve gün batımını görüp bir şey yapmadığımı fark edince kendime sinirleniyordum. Yatağımda kıvrılırken şükürler olsun ki iyi kötü bir yere yerleştim ve şimdi beni başka dertler bekliyor dedim. İçimde hâlâ da biricik dostumun o aptalca özlemi var yine buluşmak için kasımı bekliyoruz sanki. Ah bana dayanma gücü veren şeyler artık sadece acı veriyor, çok özlüyorum ama yine de sonbahar geldiği için umutlanıyorum. Bu sadece bir his ama bu sefer sonbahar bana neşe vaat ediyor gibi...
