Kelimelerin kalbine işlediği o nahoş acının esiri olan, hissettikleriyle boğulan, kelimelerin cümlelere dönüşmesiyle kurtulan; bu dünyada yaşayan ama bu dünyaya ait olmayan, bir nevi kendi yarattığı gezegeninde yuvarlanıp yaşayan sessiz bir harfim.
Güneşin kavurucu sıcaklığında suya ihtiyaç duyar gibi kalemin mürekkebine ihtiyaç duydum. Beni karanlığın koyu renginden kurtaran bu ''hobi, ihtiyaç vs,'' ne derseniz deyin, benim için aşka dönüştü.
Bir hayale aşık olunur mu diye sormayın.
Çünkü ben oldum.


*
''Yapmaya değecek tek yolculuk, içimizde yaptığımız yolculuktur; o özgün çağrıya kulak vermeli, yüreğimizin götürdüğü yere gitmeliyiz.''