Mała dziewczynka, którą nadal mam w sobie, zaczyna powoli koegzystować z kobietą o szybkiej mowie i z mnóstwem rzeczy do roboty. Wnosi do środka nie tylko własną osobę oraz ognisty temperament, ale również miłość do książek, pisania i wiedzy. Niemniej, nie potrafi wygnać słodkiego szkraba. Nikt by nie zdołał, albowiem jej małe ciało ma wielką duszę, uwielbiającą bieganie po polach o świcie i zbieranie kwiatów na wianek. Jej małe stópki wrosły w moje serce i już tam zostaną, uparte do końca.
To połączenie pozwala mi ożywiać bohaterów na kartach powieści, lepszych i gorszych. Tworzyć historię ich żyć przeplatających się ze sobą, a jednocześnie tak odległych, jak gwiazdy. Jedna może uderzyć w drugą, a my dowiemy się o tym dopiero za jakiś czas, kiedy z pozostałości wybuchu zostaną wspomnienia. Wspomnienia spisane i opowiedziane, zobaczone lub usłyszane.