Młode lata spędziłam w Zabrzu, tym najbardziej industrialnym mieście na Śląsku, gdzie nauczyłam się dostrzegać piękno nawet w miejscach, gdzie wydawało się go nie być. Miałam 11 lat, gdy zaczęłam pisać. Byłam wtedy mało pewna siebie, wycofana, przesadnie nieśmiała i ogólnie pełna kompleksów. Ale nie poddałam się! Postanowiła zostać... aktorką! I tak rozpoczęła wojnę ze światem, żeby spełnić swoje marzenie. Zdałam egzamin do PWST w Krakowie, ale niestety, byłam pod kreską. Ostatecznie na wymarzone studia dostał się mój przyjaciel, a nie ja. Nie chciałam się jednak poddać i poruszyłam niebo i ziemię, by spełnić marzenia, przez co niechcący... zostałam aktorką scen muzycznych. I tak kończy się barwny etap życia, a zaczyna proza codzienności. Wszystkie marzenia zostały przekreślone w jedną czerwcową noc, kiedy miałam wypadek samochodowy. Wyszłam z tego z przetrąconym kręgosłupem... To przekreślało wszystko to, o czym marzyłam, bo każdy ruch sprawiał mi ból.
Postanowiłam pójść na studia informatyczne, choć w liceum z informatyki miałam dopuszczający. Zostałam graficzką komputerową. Razem z jednym ze swoich profesorów założyłam firmę reklamową, ale profesor okazał się zaborczo-kochliwym typem, więc biznes szybko legł w gruzach. W tym okresie przeszłam przez mocno opóźnioną fazę buntu młodzieńczego. Niektórzy to nazywają kryzysem wieku średniego. Nieważne, jak to nazwiemy, ważne, że działo się wiele, a moje życie zaczęło przypominać argentyńską telenowelę, co czasami bywało męczące. 
Obecnie mieszkam w Warszawie z partnerem i psem. Do niedawna miałam też w domu uroczą norkę amerykańską o wdzięcznym imieniu Muffinka, ale kiedy starość zagościła w życiu Muffinki, ta postanowiła przenieść się do Krainy Wiecznych Łowów.
Moja głowa jest pełna historii i postaci, które na mnie krzyczą, żebym wreszcie powołała je do życia. Kiedyś obawiałam się, że to początki jakiejś choroby psychicznej, na szczęście to tylko chęć wypisania się 😊