Şu an hastanenin sarı alanındayım. Müşahedede hastaları takip ediyorum. Vitaller daha 20 dakika önce bitti. 5 dakikadır oturuyorum. Normalde sandalye olmayan bir yere sandalye koymuşlar. İzolasyon odasının önündeyim. Tam önümde İzolasyon odasının camları var. Kendimi görüyorum. Bir yandan da hastayı. Hastanın satürasyonu, nabzı ve tansiyonu düşükmüş. Bir şeyler yiyor. Bense daha hiçbir şey yemedim. Üstelik hastayım. 1 aydır her gün ayakta durmaktan tüm vücudumdaki yorgunluk çökmeme sebep oldu. Başım ağrıyor. Muhtemelen reglim bugün başıma bela olacak. Ömer izinli, hastanede yok. O yüzden kahvaltıya çıkmak istemedim. İştahım da yok. Yalnız da hissediyorum. Zaten bir süredir hiç iyi değilim. Eve gittikten sonra duş alıp yemek yedikten sonra hiç vaktim olmuyor. Gerçekten kendime hiç vakit ayıramıyorum. Sürekli ayakta bir şeyler yapmaktan kafayı yiyecek gibi oluyorum. Hastanenin dışında hayatımda hiçbir şey yok. Çalışma arkadaşlarımdan başka da kimsem yok. En yakın arkadaşlarım sadece kendilerini düşündüklerinden buluşmak istiyor ve ben hastaneden çıktıktan sonra hiçbir şey yapmak istemiyorum. Ayrıca onların exlerini nextlerini kafam kaldırmıyor. Gittiğim zaman konuşacağım bir hayatım yok, ilişki hayatımdan bahsediyorum. Zaten onun dışında da hiçbir şey onları ilgilendirmiyor gibi. Öyle işte. 5-6 saat uyumaya alıştım ama çok kötü hissettiriyor. Çok yorgunum.
