Herkes üzgün. Başını gökyüzüne çevirmiş, umutlarını yıldızlara anlatmış. Ama aslında umutlarını anlatmalarini bekleyen ve solsa bile bize umut vermek için yenilenen,yeniden tomurcuklanan çiçekleri ezip geçmiş. İnsanlar nankör. 

    Bekli de  hiç   ulaşamayacağımız    yıldızlara verdigimiz  değerin 1/10'unu ciceklere verseydik hiç solmazlardi ve yeniden tomurcuklanmak için her baharda  çabalamaktan yorulmazlardı. Onların ki de bir umut işte. Belki bir gün insanlar yıldızlara baksalar bile ağlarken başlarını egdiklerinde onlari fark ederler diye. Belki de bu yüzden onların seslerini duyamıyoruzdur. Belki de yıldızlara yüklediğimiz tum umutlar elimizden gider de ağlayıp onlari fark ederiz diye bekleseler bile ses çıkarmazlar.  Çünkü bizim aglamamizdansa sürekli solmayi tercih ediyorlar. Bazi insanlardan bile daha anlayışlilar. 🌸🥀🌺🌻🌼🌷