deerhuntersehun

Biri varmış, o kadar aptalmış ki insanlara kendinden fazla değer verirmiş. Canından can katarmış. Düşünmekten uyuyamaz, sabahlarmış. 
          	
          	Gün geçtiçe güneş altında sulanmayı unutmuş bir papatya misali solmaya başlamış. Kimse görmemiş o köşede onu, görende solgun güzelliğine inanıp geçip gitmiş birer birer... 
          	
          	O sadece öfkesine kurban giden, sevdiği insanları kendinden bile korumak isteyen biriymiş. Hatta o kadar tehlikeliymiş ki düşünceleriyle bile kendi kendini kırabilirmiş. İnsan nasıl aynı anda hem bir papatya kadar kırılgan hem de bu kadar tehlikeli olabilirmiş ki?
          	
          	Kimseye anlatamamış derdini. İçine haykırmış sadece. İçine ağlamış. Ne varsa ne yoksa içi görmüş onun gerçeğini, gerçeklerini.
          	
          	Dışına mı? Dışına sadece gülmüş o. Sahte olduğu belli olamayacak kadar oskarlık gülüşler sergilemiş hep. Ailesi, canından çok değer verdiği arkadaşları mı? Onlar da fark etmemiş.
          	
          	Ve bir gün. İşte o gün herkesi uzaklaştırmış kendinden. Zaten herkeste ondan uzaklaşmaya, vazgeçmeye hevesliymiş. Yalnızlığa o kadar alışmış ki, anlamış o zaman kimseyi yaralamadan yaşayabileceğini.
          	
          	Anlamış o zaman yalnızlığın tek arkadaşı olduğunu.
          	
          	Anlamış o zaman kendinin bile kendine kalmadığını.
          	
          	Anlamış o zaman tükendiğini, gün geçtikçe güveninin yok olduğnu, kendisini bile artık kendisinin anlamadığını, yalnızlığın artık ilaç değilde bir zehir olduğunu.
          	
          	Ve artık gün geçtikçe ruhunun çürüdüğünü, yok olduğunu.
          	
          	Özlemiş. Özlemiş eski kendini. Özlemiş neşesini. Özlemiş gerçekten gülmeyi. Özlemiş.

Berceste-ocean

@ deerhuntersehun  bana kalırsa içinden geldiği gibi davran. Yalnızlık evet rahat oluyor ama özlem.. insanın boğazını sıkıyor nefes alabilirsin ama acıtır. Güvensizliği güvenmeyerek yok edemezsin güvenerek yok edersin tıpkı sevginin nefreti yok etmesi gibi.
• Reply

isilakbs

@ deerhuntersehun  sana ne oldugunu bilmiyorum.Bugune kadar da hic konusmadık.Bem sadece ficlerini okudum ve oyladim.Ama bu yazdıkların suan ki beni anlattigi icin buraya yaziyorum.Belki banane de diyebilirsin haklisinda.Ama bende eski beni ozledim
• Reply

beleninele

Nerdesin?Beni unuttun demişsin.Nerdesin?Bunu sen bilemezsin .Nerdesin?Seni unutmak kolay mı?Falan filan fistanDaha fazlasını hatırlamıyorum..İsmail Yk ile sana sesleniyorum ey mikemmel yazarcığım..Hiç kimse kabul etmez dinlediğini lakin herkes dinlemiştir İsmail YK ‘yı.(Bunu neden dedim bilmiyorum )Uzun lafın kısası gel artık pleaseeeee

minkiseki

Demicektim platonik takilcaktim ama :( seni baya seviyorum utaniyom bb..

deerhuntersehun

@minkiseki  Dediğin gibi olsun.
• Reply

minkiseki

Sıradan bir insan olman seni sevmeme engel değil en kısa sürede gelmeye çalışacağım..
• Reply

deerhuntersehun

@minkiseki  Sıradan bir insanım... Ama bekleyeyim o halde.
• Reply

deerhuntersehun

Biri varmış, o kadar aptalmış ki insanlara kendinden fazla değer verirmiş. Canından can katarmış. Düşünmekten uyuyamaz, sabahlarmış. 
          
          Gün geçtiçe güneş altında sulanmayı unutmuş bir papatya misali solmaya başlamış. Kimse görmemiş o köşede onu, görende solgun güzelliğine inanıp geçip gitmiş birer birer... 
          
          O sadece öfkesine kurban giden, sevdiği insanları kendinden bile korumak isteyen biriymiş. Hatta o kadar tehlikeliymiş ki düşünceleriyle bile kendi kendini kırabilirmiş. İnsan nasıl aynı anda hem bir papatya kadar kırılgan hem de bu kadar tehlikeli olabilirmiş ki?
          
          Kimseye anlatamamış derdini. İçine haykırmış sadece. İçine ağlamış. Ne varsa ne yoksa içi görmüş onun gerçeğini, gerçeklerini.
          
          Dışına mı? Dışına sadece gülmüş o. Sahte olduğu belli olamayacak kadar oskarlık gülüşler sergilemiş hep. Ailesi, canından çok değer verdiği arkadaşları mı? Onlar da fark etmemiş.
          
          Ve bir gün. İşte o gün herkesi uzaklaştırmış kendinden. Zaten herkeste ondan uzaklaşmaya, vazgeçmeye hevesliymiş. Yalnızlığa o kadar alışmış ki, anlamış o zaman kimseyi yaralamadan yaşayabileceğini.
          
          Anlamış o zaman yalnızlığın tek arkadaşı olduğunu.
          
          Anlamış o zaman kendinin bile kendine kalmadığını.
          
          Anlamış o zaman tükendiğini, gün geçtikçe güveninin yok olduğnu, kendisini bile artık kendisinin anlamadığını, yalnızlığın artık ilaç değilde bir zehir olduğunu.
          
          Ve artık gün geçtikçe ruhunun çürüdüğünü, yok olduğunu.
          
          Özlemiş. Özlemiş eski kendini. Özlemiş neşesini. Özlemiş gerçekten gülmeyi. Özlemiş.

Berceste-ocean

@ deerhuntersehun  bana kalırsa içinden geldiği gibi davran. Yalnızlık evet rahat oluyor ama özlem.. insanın boğazını sıkıyor nefes alabilirsin ama acıtır. Güvensizliği güvenmeyerek yok edemezsin güvenerek yok edersin tıpkı sevginin nefreti yok etmesi gibi.
• Reply

isilakbs

@ deerhuntersehun  sana ne oldugunu bilmiyorum.Bugune kadar da hic konusmadık.Bem sadece ficlerini okudum ve oyladim.Ama bu yazdıkların suan ki beni anlattigi icin buraya yaziyorum.Belki banane de diyebilirsin haklisinda.Ama bende eski beni ozledim
• Reply